IMPLANTOLOGIA

NOWEJ GENERACJI

Implant ma zastępować brakujący ząb i przywracać komfort codziennego życia. Co jednak zrobić, kiedy po kilku latach od leczenia podczas szczotkowania pojawia się krew? Czy to zwykłe podrażnienie dziąsła, czy początek poważniejszego problemu? Wyjaśniamy, dlaczego brak bólu nie zawsze oznacza, że wokół implantu wszystko jest w porządku.

„Panie doktorze, przecież nic mnie nie boli…”

Wyobraźmy sobie pacjenta, który pięć lat temu zakończył leczenie implantologiczne. Wszystko przebiegło pomyślnie. Implant jest stabilny, korona wygląda naturalnie, a jedzenie nie sprawia żadnych trudności.

Od pewnego czasu pacjent zauważa jednak coś niepokojącego.

Podczas szczotkowania zębów pojawia się niewielka ilość krwi. Początkowo sporadycznie, później coraz częściej. Dziąsło wokół implantu wydaje się nieco bardziej zaczerwienione.

Nie ma bólu. Nie ma problemu z gryzieniem. Nic się nie rusza.
 

Pacjent dochodzi więc do prostego wniosku: skoro implant nie boli, prawdopodobnie nic poważnego się nie dzieje.

I właśnie w tym miejscu warto zatrzymać się na chwilę.

W implantologii brak bólu nie zawsze jest dowodem zdrowia tkanek otaczających implant.

Nie oznacza to oczywiście, że każde krwawienie jest zwiastunem poważnej choroby. Oznacza natomiast, że warto poznać jego przyczynę, zamiast czekać, aż pojawią się kolejne objawy.
 

Implant nie ma próchnicy. Ale otaczające go tkanki mogą chorować.

Jedną z ważnych zalet implantów jest to, że sam materiał, z którego są wykonane, nie ulega próchnicy.

Tytanowy czy ceramiczny implant nie jest jednak odizolowany od organizmu. Otaczają go żywe tkanki: kość, która zapewnia stabilność, oraz błona śluzowa tworząca barierę ochronną.

I właśnie te tkanki wymagają uwagi.

Na powierzchni odbudowy protetycznej i w okolicy implantu, podobnie jak wokół naturalnych zębów, może gromadzić się płytka bakteryjna.
 

Jeżeli nie jest skutecznie usuwana, może prowadzić do reakcji zapalnej.

Początkowo zmiany mogą dotyczyć wyłącznie tkanek miękkich. W bardziej zaawansowanych sytuacjach proces zapalny może obejmować również tkanki podtrzymujące implant, w tym kość.
 

Dlatego tak ważne jest rozróżnienie dwóch stanów, o których pacjenci często słyszą dopiero podczas wizyty kontrolnej.
 

Zapalenie błony śluzowej wokół implantu. Problem, który warto rozpoznać wcześnie.

Pierwszy stan nosi nazwę peri-implant mucositis, czyli zapalenia błony śluzowej otaczającej implant.

Brzmi poważnie, ale mechanizm tego problemu można wyjaśnić bardzo prosto.

Wokół implantu rozwija się stan zapalny tkanek miękkich, często związany z nagromadzeniem płytki bakteryjnej.

Dziąsło może być zaczerwienione, obrzęknięte lub bardziej wrażliwe. Podczas delikatnego badania przez lekarza pojawia się krwawienie.

Co istotne, na tym etapie nie stwierdza się postępującej utraty kości charakterystycznej dla periimplantitis.

To ważna różnica.
 

Zapalenie ograniczone do tkanek miękkich często można skutecznie opanować, jeżeli zostanie odpowiednio wcześnie rozpoznane i leczone.

Zwykle istotną rolę odgrywają profesjonalne oczyszczenie okolicy implantu, usunięcie czynników sprzyjających gromadzeniu płytki oraz poprawa codziennej higieny.

Nie chodzi więc o to, żeby pacjent się przestraszył. Chodzi o to, żeby nie przeoczył momentu, w którym można zareagować stosunkowo wcześnie.
 

Periimplantitis. Kiedy zapalenie zaczyna dotyczyć także kości.

Drugim, poważniejszym stanem jest periimplantitis — choroba zapalna tkanek otaczających implant, której towarzyszy postępująca utrata kości podtrzymującej implant.

Kość jest dla implantu tym, czym fundament dla budynku.

To dzięki niej implant może stabilnie przenosić obciążenia podczas gryzienia i stanowić podporę dla odbudowy protetycznej.

Jeżeli dochodzi do jej stopniowej utraty, sytuacja staje się bardziej skomplikowana.

Wśród objawów periimplantitis mogą pojawiać się krwawienie, obrzęk, zaczerwienienie, wydzielina ropna, pogłębianie się kieszonek wokół implantu czy cofanie tkanek.
 

Jednak nie każdy pacjent odczuwa wyraźny ból.

Co więcej, sama korona może przez długi czas pozostawać stabilna, mimo że w otaczających tkankach rozwija się problem.

To jeden z powodów, dla których choroby wokół implantów bywają rozpoznawane później, niż powinny.

Periimplantitis nie oznacza automatycznie utraty implantu. Oznacza jednak konieczność dokładnej diagnostyki i zaplanowania leczenia, którego przebieg zależy od zaawansowania zmian.

Im wcześniej problem zostanie zauważony, tym większe możliwości odpowiedniego postępowania.
 

Czy każde krwawienie przy implancie oznacza periimplantitis?

Nie. I chciałbym to szczególnie mocno podkreślić.

Pojawienie się krwi podczas szczotkowania nie jest jeszcze rozpoznaniem choroby.

Może wynikać z zapalenia tkanek wokół implantu, ale także z miejscowego urazu, nieodpowiedniej techniki czyszczenia lub problemu dotyczącego sąsiedniego zęba.

Niekiedy pacjent nie jest nawet w stanie dokładnie określić, skąd pochodzi krew.

Z tego powodu diagnozy nie stawia się na podstawie pojedynczego objawu.

Właściwe pytanie brzmi nie: „Czy na pewno mam periimplantitis?”, ale:

„Dlaczego pojawiło się krwawienie i czy tkanki wokół mojego implantu są zdrowe?”

Odpowiedź wymaga badania.

Jednocześnie warto pamiętać, że nawet niewielkie, nawracające krwawienie nie powinno być traktowane jako normalna cecha implantu.
 

Jak lekarz sprawdza, co dzieje się wokół implantu?

Dobra diagnostyka nie musi oznaczać skomplikowanych procedur.

Zaczyna się od rozmowy i badania.

Lekarz pyta, od kiedy pojawiają się objawy, jak pacjent czyści odbudowę, czy występowały wcześniej choroby przyzębia oraz czy zmieniło się coś w stanie ogólnym zdrowia.

Następnie ocenia tkanki otaczające implant.

Jednym z elementów badania jest delikatne sondowanie, czyli pomiar głębokości przestrzeni między implantem a otaczającą go błoną śluzową. Lekarz sprawdza również, czy pojawia się krwawienie lub wydzielina.

Ważne jest porównanie wyników z wcześniejszymi pomiarami.

Dlaczego?

Ponieważ sama głębokość sondowania nie mówi jeszcze wszystkiego. Znaczenie ma to, czy nastąpiła zmiana w stosunku do stanu wyjściowego.

W razie wskazań wykonuje się odpowiednie badanie radiologiczne, aby ocenić poziom kości.

Szczególnie przydatne bywa porównanie aktualnego obrazu ze zdjęciami wykonanymi po zakończeniu wcześniejszego leczenia.

Nie oznacza to, że każdy pacjent z krwawieniem musi od razu wykonać tomografię CBCT. Zakres diagnostyki dobiera lekarz do konkretnej sytuacji.

Dopiero połączenie wywiadu, badania klinicznego i — gdy potrzeba — obrazowania pozwala ocenić, czy mamy do czynienia z podrażnieniem, zapaleniem tkanek miękkich czy zmianami obejmującymi również kość.
 

Dlaczego problemy mogą pojawić się dopiero po kilku latach?

Pacjenci niekiedy są zaskoczeni, że implant, który przez wiele lat funkcjonował bez zarzutu, zaczyna wymagać leczenia.

Warto jednak pamiętać, że warunki w jamie ustnej nie pozostają niezmienne.

Zmienia się stan zdrowia, codzienne nawyki, sposób czyszczenia zębów i odbudów protetycznych. Mogą pojawiać się nowe choroby albo problemy z naturalnymi zębami.

Na ryzyko chorób wokół implantów wpływa wiele czynników.

Znaczenie mogą mieć wcześniejsze zapalenie przyzębia, palenie tytoniu, niewystarczająca kontrola płytki bakteryjnej czy źle kontrolowana cukrzyca.

Istotna bywa również konstrukcja odbudowy protetycznej. Jeżeli dostęp do przestrzeni wokół implantu jest utrudniony, skuteczne oczyszczanie może być znacznie trudniejsze.

W niektórych przypadkach problem może wiązać się także z pozostałościami cementu protetycznego lub innymi miejscowymi czynnikami sprzyjającymi zapaleniu.

Nie oznacza to, że u każdej osoby z takim czynnikiem ryzyka rozwinie się choroba.

Oznacza natomiast, że długoterminowa opieka nad implantem powinna być dopasowana do konkretnego pacjenta, a nie opierać się na jednym schemacie dla wszystkich.
 

Czy implant, wokół którego rozwija się stan zapalny, można uratować?

To jedno z najważniejszych pytań.

Odpowiedź brzmi: w wielu przypadkach istnieją możliwości leczenia, ale nie da się ich określić bez diagnostyki.

Jeżeli stan zapalny ogranicza się do tkanek miękkich, podstawą postępowania jest zwykle opanowanie zapalenia poprzez profesjonalne oczyszczenie, poprawę higieny i usunięcie czynników sprzyjających problemowi.

W przypadku periimplantitis sytuacja jest bardziej złożona.

Leczenie może obejmować niechirurgiczne oczyszczanie powierzchni implantu i kontrolę stanu zapalnego. W wybranych przypadkach potrzebne są również procedury chirurgiczne.

W niektórych sytuacjach rozważa się leczenie mające na celu odbudowę utraconych tkanek, ale nie każdy ubytek kostny kwalifikuje się do takiego postępowania.

Są też przypadki, w których utrzymanie implantu nie jest możliwe lub nie byłoby rozsądnym rozwiązaniem.

Decyzja zależy między innymi od ilości utraconej kości, rodzaju zmian, konstrukcji odbudowy, warunków anatomicznych i ogólnego stanu zdrowia.

Warto wyraźnie powiedzieć jeszcze jedno:

Żaden zabieg ani preparat nie daje gwarancji, że choroba nie powróci.

Skuteczne postępowanie wymaga zarówno leczenia przyczyny, jak i późniejszej kontroli stanu tkanek.
 

Co zrobić, jeżeli podczas szczotkowania pojawia się krew?

Najważniejsze, żeby nie działać w dwóch skrajnościach.

Pierwszą jest ignorowanie objawu przez wiele tygodni lub miesięcy.

Drugą — próba samodzielnego leczenia bez poznania przyczyny.

Jeżeli zauważasz krwawienie w okolicy implantu:

• Umów wizytę kontrolną, szczególnie jeżeli objaw powraca lub towarzyszą mu zaczerwienienie i obrzęk.

• Nie rezygnuj całkowicie z higieny tej okolicy. Czyść ją delikatnie, zgodnie z otrzymanymi instrukcjami, nie powodując dodatkowego urazu.

• Nie stosuj samodzielnie antybiotyków ani silnych preparatów odkażających, licząc na to, że rozwiążą problem.

• Nie próbuj sprawdzać ruchomości implantu przez poruszanie koroną. Jeżeli czujesz, że coś się poluzowało, poinformuj o tym lekarza.

• Zwróć uwagę na inne objawy, takie jak narastający ból, obrzęk, ropna wydzielina czy nieprzyjemny smak. Mogą wymagać szybszej oceny.

Jeśli występują gwałtownie narastający obrzęk z trudnościami w oddychaniu lub połykaniu, konieczna jest natychmiastowa pomoc medyczna.

Pamiętaj jednak, że nie musisz samodzielnie rozstrzygać, jak poważny jest problem. Właśnie po to przeprowadza się badanie.
 

Dlaczego regularne kontrole mają znaczenie, nawet jeśli nic się nie dzieje?

Wyobraźmy sobie dwa scenariusze.

W pierwszym pacjent pojawia się na wizytach tylko wtedy, gdy zaczyna odczuwać ból lub dyskomfort.

W drugim regularnie zgłasza się na kontrolę, podczas której lekarz ocenia zarówno odbudowę protetyczną, jak i otaczające ją tkanki.

Różnica polega nie tylko na częstotliwości spotkań.

W drugim przypadku istnieje możliwość zauważenia zmian, które jeszcze nie powodują wyraźnych dolegliwości.

Można sprawdzić stan dziąseł, kontrolę płytki bakteryjnej, dostęp do higieny, głębokość sondowania oraz — kiedy są wskazania — poziom kości.

Czasem wystarczy skorygować technikę czyszczenia lub usunąć miejscowy czynnik sprzyjający zapaleniu. Czasem potrzebne jest bardziej rozbudowane postępowanie.

Częstotliwość wizyt zależy od indywidualnego ryzyka i zaleceń zespołu prowadzącego.

Dobrze przeprowadzone leczenie implantologiczne nie kończy się w chwili zamocowania korony. Obejmuje również plan dalszej opieki.

To nie oznacza, że implant jest rozwiązaniem szczególnie kłopotliwym.

Oznacza po prostu, że tak jak naturalne zęby, również odbudowy implantologiczne wymagają odpowiedzialnego, regularnego dbania o zdrowie jamy ustnej.
 

Czy implanty mają służyć przez całe życie?

To pytanie pojawia się bardzo często.

Implanty mogą funkcjonować przez wiele lat, ale czas ich użytkowania zależy od licznych czynników.

Znaczenie mają prawidłowa kwalifikacja, warunki kostne, plan protetyczny, przebieg leczenia, ogólny stan zdrowia i późniejsza opieka.

Nie sposób zagwarantować, że u konkretnego pacjenta implant pozostanie bez problemów przez całe życie.

Nie byłoby również uczciwe sugerowanie, że odpowiednio dobrany materiał całkowicie eliminuje ryzyko zapalenia tkanek.

Dobra implantologia polega nie tylko na precyzyjnym umieszczeniu implantu, ale również na takim zaplanowaniu leczenia, aby stworzyć możliwie korzystne warunki dla jego długoterminowego funkcjonowania.

A później — na świadomym monitorowaniu tych warunków.
 

Czasem najważniejszy sygnał jest bardzo niewielki

Wróćmy do naszego pacjenta, który zauważył krew podczas szczotkowania.

Czy powinien się bać?

Nie.

Czy powinien zignorować problem?

Również nie.

Krwawienie może mieć stosunkowo prostą przyczynę. Może jednak być pierwszym zauważalnym sygnałem stanu zapalnego, który wymaga leczenia.

Nie wiemy tego bez badania.

I właśnie dlatego w implantologii tak istotne jest spokojne, odpowiednio wczesne reagowanie na zmiany.

Pacjent nie musi umieć rozpoznawać periimplantitis. Powinien jedynie wiedzieć, że zdrowe tkanki wokół implantu mają znaczenie równie duże jak sam implant.

Jeżeli coś się zmienia, warto o tym porozmawiać.

Nie po to, żeby od razu zakładać najgorszy scenariusz.

Po to, żeby móc odpowiednio wcześnie podjąć właściwą decyzję.

Zemby.pl — Centrum Wiedzy o implantologii

Artykuł ma charakter edukacyjny i nie zastępuje badania stomatologicznego ani indywidualnej konsultacji. Rozpoznanie i sposób leczenia chorób tkanek wokół implantów wymagają oceny klinicznej.

Powrót do listy artykułów --->

Powrót do strony głównej --->

Znajdź nas na:

PON. - PT. 8:00 - 18:00

+48 605 057 097

Zadzwoń do nas

ZOBACZ NA MAPIE -->

Bastionowa 2

94-247 Łódź

IMPLANTOLOGIA NOWEJ GENERACJI

>  O projekcie Zemby.pl

>  Ekspert

>  Technologie

>  Kontakt

>  Dojazd 

>  Umów konsultację

KLINIKA

>  Historia Pana Tomasza

>  Historia Pani Katarzyny

>  Historia Pana Marka

>  Historia Pani Anny

>  Wszystkie transformacje

HISTORIE PACJENTÓW

>  Wszystkie artykuły

>  Filmy edukacyjne

>  Najczęstsze pytania

>  Kompendium implantologii

>  Słownik pojęć

CENTRUM WIEDZY

>  Implanty zębowe

>  Osseointegracja

>  Korony na implantach

>  Braki zębowe

>  Diagnostyka 3D

> Cyfrowe planowanie

>  Szablony chirurgiczne

IMPLANTOLOGIA

Nie przegap nowych materiałów,

Otrzymuj informacje o implantologii, nowych filmach oraz historiach Pacjentów!