IMPLANTOLOGIA

NOWEJ GENERACJI

Pacjent, który kończy leczenie implantologiczne, widzi przede wszystkim zęby.

Nie widzi plików cyfrowych.

Nie widzi setek punktów tworzących przestrzenny model.

Nie obserwuje technika, który na ekranie komputera ustawia kontakty między zębami, projektuje kształt korony, kontroluje grubość materiału i analizuje sposób, w jaki przyszła odbudowa będzie pracowała podczas gryzienia.

Nie widzi frezarki wycinającej pracę z jednorodnego bloczka materiału.

Nie widzi procesu synteryzacji ceramiki, charakteryzacji powierzchni, kontroli dopasowania czy pracy nad szczegółami, które sprawiają, że odbudowa przestaje przypominać produkt techniczny, a zaczyna wyglądać jak naturalne uzębienie.

Pacjent widzi efekt.

I właśnie tak powinno być.

Technologia nie jest po to, aby pacjent zachwycał się maszynami.

Ma sprawić, żeby wykonana odbudowa była dobrze zaplanowana, dokładnie wykonana, funkcjonalna, estetyczna i możliwie przewidywalna.

Cyfrowa pracownia protetyczna jest dziś czymś znacznie więcej niż miejscem, w którym „robi się koronę”.

To część zespołu leczenia.

Lekarz, technik dentystyczny i technologia muszą pracować razem.

Jeżeli jedno z tych ogniw zawodzi, nawet najdroższy sprzęt nie uratuje efektu.
 

Co oznaczają skróty CAD i CAM?

CAD to Computer-Aided Design, czyli projektowanie wspomagane komputerowo.

CAM to Computer-Aided Manufacturing, czyli wytwarzanie wspomagane komputerowo.

W dużym uproszczeniu można powiedzieć:

CAD odpowiada za myślenie projektowe.

CAM odpowiada za wykonanie.
 

Ale w praktyce ten proces jest znacznie bardziej interesujący.

Do pracowni trafiają dane dotyczące pacjenta. Mogą obejmować cyfrowy skan jamy ustnej, pozycję implantów, zgryz, kształt dziąseł, zdjęcia twarzy i uśmiechu, wcześniejszy projekt tymczasowy czy informacje dotyczące oczekiwanego efektu.

Na podstawie tych danych technik wspólnie z lekarzem tworzy projekt.

Nie rzeźbi od razu w materiale.

Najpierw pracuje w świecie cyfrowym.

Może powiększyć model.

Obrócić go.

Sprawdzić powierzchnie kontaktu.

Przeanalizować grubość materiału.

Ocenić relację odbudowy do dziąsła.

Zmienić kształt.

Porównać warianty.

Dopiero kiedy projekt jest gotowy, przechodzi do etapu CAM, czyli wykonania pracy.

Może to oznaczać frezowanie, druk 3D albo połączenie kilku technologii, zależnie od rodzaju odbudowy i materiału.

Dla mnie najważniejsze jest jednak coś innego:

decyzje można podejmować wcześniej.

Przed wykonaniem gotowej pracy.

I właśnie to jest jedna z największych wartości cyfrowej protetyki.
 

W implantologii sama korona nie wystarczy

Pacjent często mówi:

„Chcę ładny ząb”.

Rozumiem to doskonale.

Ale z punktu widzenia implantologa „ładny ząb” to dopiero początek rozmowy.

Odbudowa na implancie musi jednocześnie:

dobrze wyglądać,

prawidłowo kontaktować się z innymi zębami,

pracować w zgryzie,

być właściwie połączona z implantem,

umożliwiać higienę,

współpracować z tkankami miękkimi,

mieć odpowiedni kształt przy dziąśle,

nie tworzyć niepotrzebnych przeciążeń.

Dlatego protetyka implantologiczna jest tak wymagająca.

Naturalny ząb ma korzeń, więzadła ozębnej i własne mechanizmy biologiczne.

Implant jest konstrukcją zakotwiczoną w kości i zachowuje się inaczej.

To, co zbudujemy nad nim, ma znaczenie.

Kształt korony ma znaczenie.

Kontakty zgryzowe mają znaczenie.

Sposób przenoszenia sił ma znaczenie.

Dostęp do higieny ma znaczenie.

W cyfrowej pracowni możemy wiele z tych rzeczy analizować jeszcze zanim powstanie fizyczna odbudowa.

Ale znów:

komputer nie podejmuje decyzji.

To człowiek musi wiedzieć, czego szuka.
 

Od skanu do gotowego zęba

Cyfrowa droga powstawania odbudowy może wyglądać bardzo płynnie.

Najpierw pobieramy dane z jamy ustnej.

W przypadku implantów wykorzystujemy specjalne elementy skanujące, nazywane scanbody. Pomagają one przekazać do środowiska cyfrowego informację o przestrzennej pozycji implantu.

Skaner widzi jamę ustną i scanbody.

Oprogramowanie rozpoznaje jego geometrię i na tej podstawie określa położenie implantu w cyfrowym modelu.

To bardzo elegancki proces.

Ale nie magiczny.

Dokładność zależy między innymi od:

jakości skanu,

widoczności pola,

rodzaju zastosowanych elementów skanujących,

strategii skanowania,

liczby implantów,

odległości między nimi,

warunków w jamie ustnej,

a także doświadczenia osoby wykonującej skan.

Dlatego nie wystarczy mieć skaner.

Trzeba umieć z niego korzystać.

To zasada, która powtarza się przy każdej technologii.

Nowoczesne urządzenie jest tylko początkiem.
 

Scanbody – mały element, który przenosi ważną informację

Dla pacjenta scanbody może wyglądać jak niewielki słupek przykręcony do implantu.

Z technicznego punktu widzenia przekazuje niezwykle ważną informację.

Dzięki jego znanej geometrii system cyfrowy może określić:

gdzie znajduje się implant,

pod jakim kątem jest ustawiony,

jak jest obrócony,

jak ma się do sąsiednich implantów i zębów.

Ta informacja trafia później do projektu protetycznego.

Jeżeli mamy pojedynczy implant, sytuacja jest stosunkowo lokalna.

Jeżeli mamy większą odbudowę, na przykład kilka implantów albo cały łuk, problem staje się znacznie bardziej wymagający.

Im większy obszar skanowania i im więcej implantów, tym większe znaczenie mają jakość danych, strategia pracy oraz kontrola dokładności.

To bardzo ważny temat.

Cyfrowo nie znaczy automatycznie bezbłędnie.

W rozległej implantoprotetyce dokładność musi być świadomie kontrolowana.
 

Cyfrowy model to nie gotowa odpowiedź

Kiedy na ekranie pojawia się piękny trójwymiarowy model, łatwo ulec wrażeniu, że właściwie wszystko jest już zrobione.

Nie jest.

Model jest początkiem pracy projektowej.

Trzeba zdecydować:

jak szeroka powinna być korona,

jak długa,

jak ma przechodzić w okolice dziąsła,

gdzie powinny znajdować się punkty styczne,

jak sąsiednie zęby prowadzą zgryz,

czy odbudowa będzie przykręcana, czy w określonej sytuacji wymagane będzie inne rozwiązanie,

gdzie znajdzie się kanał śruby,

jaką przestrzeń mamy dla materiału,

czy kształt będzie możliwy do oczyszczania.

To są prawdziwe pytania protetyczne.

Program może zaproponować kształt.

Ale propozycja programu nie jest jeszcze decyzją kliniczną.

Dobry technik widzi więcej niż kolorową powierzchnię na monitorze.

Rozumie materiał.

Rozumie przestrzeń.

Rozumie sposób produkcji.

Rozumie estetykę.

A lekarz musi połączyć ten projekt z biologią i sytuacją konkretnego pacjenta.
 

Dlaczego współpraca lekarza z technikiem jest tak ważna?

Pacjent często zna nazwisko lekarza.

Rzadziej wie, kto wykonał jego pracę protetyczną.

A przecież dobra implantoprotetyka jest pracą zespołową.

Lekarz odpowiada za diagnozę, plan, implanty, tkanki, warunki kliniczne i prowadzenie leczenia.

Technik przekłada te informacje na odbudowę.

Nie powinny to być dwa oddzielne światy.

Nie wierzę w model pracy, w którym lekarz przesyła do laboratorium lakoniczne:

„Proszę zrobić ładne zęby”.

Co znaczy „ładne”?

Dla kogo?

Do jakiej twarzy?

Do jakiego wieku?

Do jakiego uśmiechu?

Jak wygląda linia warg?

Jak pacjent mówi?

Jak pracują jego mięśnie?

Czego oczekuje?

Czy zależy mu na idealnej symetrii, czy bardziej naturalnym charakterze?

Czy chce zębów bardzo jasnych?

Czy raczej nie chce, żeby ktokolwiek zauważył, że ma odbudowę?

Takich rzeczy komputer sam nie wie.

Dlatego dobra cyfrowa protetyka paradoksalnie wymaga bardzo dużo rozmowy między ludźmi.

Technologia przyspiesza wymianę informacji.

Ale to ludzie muszą wiedzieć, co chcą sobie przekazać.
 

Projektowanie uśmiechu nie może kończyć się na ładnym obrazie

Cyfrowe projektowanie daje ogromne możliwości wizualizacji.

Możemy tworzyć projekty nowych zębów.

Analizować proporcje.

Porównywać kształty.

Ocenić, jak odbudowa może wyglądać w relacji do twarzy.

To bardzo wartościowe.

Ale zawsze ostrzegam przed jednym błędem:

pacjent nie jest nieruchomym zdjęciem.

Człowiek mówi.

Śmieje się.

Gryzie.

Porusza żuchwą.

Zmienia mimikę.

Dobre zęby nie mają wyglądać dobrze tylko na jednym zdjęciu wykonanym od przodu.

Mają działać w życiu.

Dlatego projekt cyfrowy jest dla mnie narzędziem rozmowy i analizy.

Nie wyrokiem.

Czasami coś, co na ekranie wygląda pięknie, w rzeczywistości wymaga zmiany.

I odwrotnie: drobne naturalne asymetrie mogą sprawić, że efekt jest bardziej wiarygodny.

Pacjent nie przychodzi po komputerowy render.

Przychodzi po zęby.
 

Wirtualny zgryz – dużo więcej niż sprawdzanie, czy zęby się spotykają

Jednym z bardzo ważnych elementów projektowania jest analiza zgryzu.

Nie chodzi tylko o to, czy górne zęby dotykają dolnych.

Ważne jest:

gdzie się kontaktują,

z jaką siłą,

co dzieje się przy ruchach żuchwy,

które zęby prowadzą ruch,

gdzie mogą powstawać przeciążenia.

Systemy cyfrowe umożliwiają analizę modeli w wirtualnym artykulatorze.

To narzędzie, które symuluje relacje i ruchy szczęk.

Ale podobnie jak przy każdym innym narzędziu:

jakość analizy zależy od jakości danych.

Nie można zbudować dokładnego planu na niedokładnym skanie.

Nie można oczekiwać dobrego wyniku, jeśli relacja zgryzowa została zarejestrowana błędnie.

Cyfrowy świat jest bardzo dokładny w wykonywaniu poleceń.

Dlatego trzeba uważać, jakie dane mu przekazujemy.
 

Co właściwie produkuje nowoczesna pracownia CAD/CAM?

Bardzo wiele różnych elementów.

W zależności od przypadku mogą to być:

pojedyncze korony,

mosty,

łączniki indywidualne,

konstrukcje na kilku implantach,

belki,

pełnołukowe odbudowy,

prace tymczasowe,

elementy z tytanu,

elementy z ceramiki,

konstrukcje z cyrkonu,

prototypy i modele.

Nie każdą pracę wykonuje się z tego samego materiału.

Nie każdą produkuje się tą samą metodą.

Nie ma jednego „najlepszego materiału na zęby”.

To pytanie przypomina trochę pytanie:

„Jaki samochód jest najlepszy?”

Do miasta?

Na autostradę?

W teren?

Dla jednej osoby?

Dla dużej rodziny?

W protetyce również materiał dobieramy do zadania.

Do miejsca w jamie ustnej.

Do obciążeń.

Do rodzaju konstrukcji.

Do ilości dostępnej przestrzeni.

Do oczekiwań estetycznych.

Do sposobu połączenia z implantem.

Technologia CAD/CAM daje nam szeroki wybór.

Ale właśnie dlatego wymaga wiedzy.
 

Cyrkon – materiał, który zmienił nowoczesną protetykę

Tlenek cyrkonu, potocznie nazywany cyrkonem, jest jednym z bardzo ważnych materiałów współczesnej protetyki cyfrowej.

Jest materiałem ceramicznym.

Może być wykorzystywany w różnych rodzajach odbudów, zależnie od konkretnego systemu, właściwości materiału i wskazań.

Jego wielką zaletą jest połączenie właściwości mechanicznych z możliwością uzyskania dobrego efektu estetycznego.

Ale „cyrkon” nie oznacza jednego identycznego materiału.

Istnieją jego różne generacje i odmiany.

Różnią się między innymi:

wytrzymałością,

przeziernością,

zachowaniem optycznym,

wskazaniami klinicznymi.

Dlatego decyzja nie powinna brzmieć:

„Chcę cyrkon, bo słyszałem, że jest najlepszy”.

Prawidłowe pytanie brzmi:

jaki materiał będzie odpowiedni w moim przypadku?

To lekarz i technik muszą odpowiedzieć na nie wspólnie.
 

Ceramika szklana i dwukrzemian litu

W określonych zastosowaniach cyfrowe technologie wykorzystują również ceramikę szklaną, w tym materiały na bazie dwukrzemianu litu.

Są cenione szczególnie tam, gdzie bardzo ważne są właściwości optyczne i estetyka.

Ale znowu:

materiał dobieramy do sytuacji.

Inaczej myślimy o pojedynczej koronie w określonym odcinku.

Inaczej o wielopunktowym moście.

Inaczej o rozległej odbudowie opartej na implantach.

W protetyce nie powinno się wybierać materiału na podstawie reklamy albo mody.

Każdy materiał ma swoje możliwości.

I każdy ma granice.

Doświadczenie polega między innymi na tym, żeby te granice znać.
 

Tytan – techniczny fundament wielu odbudów

W implantoprotetyce ogromne znaczenie ma również tytan.

To materiał bardzo dobrze znany implantologii.

W technologii CAD/CAM może być wykorzystywany między innymi do wykonywania indywidualnych elementów i konstrukcji protetycznych.

Pacjent często nie widzi tych elementów.

Są ukryte wewnątrz odbudowy.

Ale ich dokładność ma znaczenie.

W rozległych pracach bardzo ważne jest dobre dopasowanie konstrukcji do implantów.

Nie chcemy, aby źle dopasowana struktura była „dociągana” śrubami do właściwego miejsca.

Konstrukcja powinna pasować.

To właśnie jeden z obszarów, w których cyfrowe projektowanie i obróbka przemysłowa dają bardzo interesujące możliwości.

Ale nawet najlepsza frezarka nie naprawi błędu popełnionego wcześniej.

Jeśli dane wejściowe są błędne, można bardzo dokładnie wyprodukować niewłaściwą rzecz.

To zdanie warto zapamiętać.
 

Frezowanie – precyzja odejmowania materiału

Jedną z głównych metod CAM jest frezowanie.

Zaczynamy od bloczka lub krążka materiału.

Maszyna usuwa jego kolejne fragmenty zgodnie z cyfrowym projektem.

Powoli powstaje zaplanowany kształt.

To technologia subtraktywna.

Czyli materiał odejmujemy.

Nie budujemy obiektu warstwa po warstwie.

W zależności od materiału i systemu dalszy proces może obejmować kolejne etapy technologiczne.

Na przykład obróbkę termiczną, synteryzację, krystalizację, polerowanie, barwienie czy charakteryzację.

To pokazuje, że naciśnięcie przycisku „frezuj” nie kończy pracy.

Często jest dopiero początkiem kolejnego etapu.

Maszyna nadaje kształt.

Technik nadaje pracy charakter.
 

Druk 3D – inne narzędzie, inne możliwości

Drugą ważną technologią jest druk 3D.

Tutaj element powstaje warstwa po warstwie.

Druk może być wykorzystywany między innymi do wykonywania:

modeli,

elementów pomocniczych,

niektórych prac tymczasowych,

prototypów,

szablonów,

indywidualnych elementów zależnie od systemu i materiału.

To szybko rozwijający się obszar.

Ale warto zachować rozsądek.

Drukarka 3D nie jest urządzeniem, które robi wszystko.

Frezowanie nie jest technologią idealną do wszystkiego.

Druk również nie.

Dobry workflow polega na dobraniu technologii do konkretnego zadania.

Nie wybieramy zabiegu pod urządzenie.

Nie wybieramy odbudowy pod maszynę.

To maszyna ma zostać dobrana do potrzeb leczenia.
 

Praca tymczasowa nie jest czymś „byle na teraz”

To temat bardzo mi bliski.

Pacjent czasem słyszy słowo „tymczasowe” i myśli:

czyli mniej ważne.

Nie.

Dobrze przygotowana odbudowa tymczasowa może być bardzo istotnym etapem leczenia.

Pozwala sprawdzić:

estetykę,

długość zębów,

sposób mówienia,

relacje zgryzowe,

komfort pacjenta,

sposób oczyszczania,

reakcję tkanek,

kształt przyszłej odbudowy.

W większych rekonstrukcjach praca tymczasowa może być dla nas rodzajem testu.

Pacjent żyje z nią.

Je.

Mówi.

Uśmiecha się.

Zgłasza swoje odczucia.

My obserwujemy.

I dopiero na podstawie tych informacji możemy przygotować kolejny etap.

Dzięki technologii cyfrowej projekt pracy tymczasowej może później stanowić cenne źródło informacji dla pracy ostatecznej.

Nie zaczynamy od zera.

Uczymy się na wcześniej sprawdzonym rozwiązaniu.

To jest bardzo mądre wykorzystanie technologii.
 

Czy cyfrowy proces oznacza mniej wizyt?

Czasami tak.

Ale nie zawsze.

I nie chciałbym tworzyć wrażenia, że największą wartością cyfrowej protetyki jest skrócenie leczenia za wszelką cenę.

W prostszych przypadkach cyfrowy workflow może usprawnić wiele etapów.

Szybki transfer danych.

Brak transportu tradycyjnego wycisku.

Sprawną komunikację z laboratorium.

Możliwość rozpoczęcia projektu niemal natychmiast po otrzymaniu danych.

Ale rozległe leczenie nadal może wymagać wizyt kontrolnych.

Przymiarek.

Weryfikacji.

Oceny funkcji.

Rozmowy z pacjentem.

Technologia może eliminować niepotrzebne etapy.

Nie powinna eliminować etapów potrzebnych.

To bardzo ważna różnica.

Nie walczymy o najmniejszą liczbę wizyt.

Walczymy o sensowny proces.
 

Cyfrowa komunikacja zmienia współpracę z laboratorium

Kiedyś lekarz przekazywał laboratorium przede wszystkim fizyczny wycisk, model oraz opis.

Dzisiaj informacje mogą przepływać cyfrowo.

Skan może trafić do pracowni bardzo szybko.

Do projektu można dołączyć zdjęcia.

Można przesłać dodatkowe informacje.

Technik może wykonać cyfrową wizualizację.

Lekarz może ją ocenić.

Wprowadzić uwagi.

Porównać warianty.

To ogromna zmiana.

Nie dlatego, że poczta elektroniczna jest szybsza od kuriera.

Dlatego, że możemy komunikować się wokół jednego cyfrowego modelu.

Możemy patrzeć na ten sam problem.

Pokazywać konkretne miejsca.

Porównywać rozwiązania.

Dokumentować decyzje.

Dla mnie jest to jedna z największych zalet cyfryzacji.

Nie tylko dokładność urządzeń.

Lepsza komunikacja między specjalistami.
 

Biblioteka cyfrowa pacjenta

Cyfrowe leczenie pozostawia po sobie dane.

Skan.

Projekt.

Wcześniejsze wersje.

Informacje o odbudowie.

Dane dotyczące kształtu.

To może mieć znaczenie również w przyszłości.

Oczywiście każdy przypadek wymaga ponownej oceny klinicznej i nie można zakładać, że wystarczy kiedyś „wydrukować ten sam ząb”.

Jama ustna się zmienia.

Tkanki się zmieniają.

Zgryz może się zmieniać.

Ale możliwość zachowania cyfrowej dokumentacji daje bardzo wartościową historię leczenia.

Wiemy, od czego zaczynaliśmy.

Co zostało zaprojektowane.

Jak wyglądały kolejne etapy.

Jakie rozwiązanie zastosowano.

W długoterminowym leczeniu to cenna informacja.
 

Czy maszyna może zrobić naturalny ząb?

To jedno z ciekawszych pytań.

Maszyna może wykonać bardzo precyzyjny kształt.

Ale naturalność jest czymś więcej niż geometria.

Naturalny ząb ma:

kolor,

przezierność,

wewnętrzną strukturę optyczną,

charakter powierzchni,

subtelne różnice między poszczególnymi obszarami.

Światło zachowuje się w nim w określony sposób.

Dlatego w wymagających estetycznie przypadkach rola technika nadal jest ogromna.

Technologia może zapewnić bazę.

Dokładność.

Powtarzalność.

Ale ludzkie oko i umiejętności technika wciąż mają znaczenie.

Czasami najlepsza praca to taka, której pacjent po pewnym czasie przestaje zauważać.

Nie dlatego, że jest nieważna.

Dlatego, że stała się naturalną częścią jego życia.
 

Idealne uzupełnienie – czy naprawdę można używać tego słowa?

W tytule mówimy o technologiach dla idealnych uzupełnień.

Ale jako lekarz muszę dodać coś ważnego.

W medycynie i stomatologii bardzo ostrożnie podchodzę do słowa „idealny”.

Nie istnieje maszyna, która zagwarantuje idealny rezultat.

Nie istnieje materiał bez ograniczeń.

Nie istnieje technologia wolna od ryzyka błędu.

Dążymy do najlepszego możliwego efektu w konkretnych warunkach.

Do dokładnego dopasowania.

Dobrej funkcji.

Naturalnej estetyki.

Możliwości utrzymania higieny.

Przewidywalności.

Komfortu pacjenta.

Dla mnie właśnie to oznacza „idealne” rozwiązanie:

nie perfekcyjne na reklamowym renderze,

ale dobrze dopasowane do konkretnego człowieka.
 

Dlaczego higiena musi być zaprojektowana?

To temat, o którym mówi się zdecydowanie za mało.

Pacjent ogląda odbudowę od przodu.

Lekarz i technik muszą myśleć również o tym, czego pacjent nie widzi.

Jak będzie czyścił przestrzeń pod mostem?

Czy będzie miał dostęp dla odpowiednich przyborów higienicznych?

Czy kształt powierzchni pomaga czy utrudnia oczyszczanie?

Czy są miejsca, w których będą łatwo zatrzymywały się resztki pokarmu?

Czy pacjent potrafi sobie z tym poradzić?

Dobra protetyka nie kończy się w dniu oddania pracy.

Pacjent ma z nią później żyć.

Dlatego projektowanie pod kątem higieny jest częścią odpowiedzialnego leczenia.

Komputer może narysować piękną powierzchnię.

My musimy zadać pytanie:

czy człowiek będzie potrafił o nią dbać?
 

Kształt przy dziąśle – miejsce, gdzie technika spotyka się z biologią

Jednym z najważniejszych obszarów odbudowy jest przejście między pracą protetyczną a tkankami.

To miejsce musi być projektowane świadomie.

Kształt odbudowy może wpływać na:

podparcie tkanek miękkich,

estetykę,

profil wyłaniania,

możliwość higieny,

komfort pacjenta.

W okolicy pojedynczego implantu czasami zależy nam na stworzeniu naturalnego przejścia między implantem a koroną.

W większych odbudowach problem jest bardziej złożony.

Musimy znaleźć równowagę między estetyką a dostępem do czyszczenia.

To kolejny obszar, w którym sam algorytm nie wystarczy.

Potrzebna jest wiedza o tkankach.

Doświadczenie.

I przewidywanie, jak odbudowa będzie funkcjonowała po miesiącach i latach.
 

Cyfrowa pracownia protetyczna nie pracuje sama

Czasami w przekazach reklamowych pokazuje się cyfrową pracownię niemal jak autonomiczną fabrykę.

Skan trafia do komputera.

Program wszystko oblicza.

Maszyna robi zęby.

Gotowe.

Rzeczywistość jest znacznie ciekawsza.

Po jednej stronie jest pacjent i lekarz.

Po drugiej technik.

Pomiędzy nimi:

dane,

projekt,

materiał,

technologia,

kontrola.

Na każdym etapie człowiek podejmuje decyzje.

Co skanujemy?

Czy dane są wystarczające?

Jak projektujemy?

Jaki materiał wybieramy?

Jak produkujemy?

Czy praca dobrze pasuje?

Czy wymaga korekty?

Czy estetyka odpowiada planowi?

Czy funkcja jest prawidłowa?

To właśnie dlatego naprawdę dobra pracownia nie jest tylko parkiem maszynowym.

Jest zespołem ludzi, którzy rozumieją technologię.
 

Najdroższa frezarka nie zastąpi dobrego planu

Mówiłem już o tym przy szablonach chirurgicznych i powtórzę tutaj, ponieważ zasada jest uniwersalna.

Technologia potrafi bardzo dokładnie wykonać zły projekt.

Dlatego proces musi zaczynać się od dobrego myślenia.

Od diagnozy.

Od celu leczenia.

Od zrozumienia potrzeb pacjenta.

Od właściwej pozycji implantów.

Od dobrych danych.

Od współpracy protetycznej.

Dopiero później pojawia się maszyna.

Nie odwrotnie.

Nie robię leczenia dlatego, że mam określoną technologię.

Używam technologii dlatego, że może pomóc mi osiągnąć określony cel leczenia.

Ta kolejność jest dla mnie bardzo ważna.
 

A co z przypadkami pełnołukowymi?

Pełne odbudowy szczęki lub żuchwy to jeden z najbardziej wymagających obszarów implantoprotetyki.

Tutaj projektujemy nie jeden ząb.

Projektujemy cały układ.

Musimy myśleć o:

ustawieniu zębów,

wysokości zwarcia,

podparciu warg,

fonetyce,

estetyce,

higienie,

konstrukcji mechanicznej,

pozycji implantów,

rozłożeniu sił,

dostępnej przestrzeni dla materiałów.

W takich przypadkach cyfrowe technologie dają bardzo duże możliwości.

Ale wymagają również ogromnej kontroli.

Dane muszą być dokładne.

Relacja implantów musi być właściwie odwzorowana.

Zgryz musi zostać prawidłowo zarejestrowany.

Projekt musi uwzględniać człowieka jako całość.

To nie jest po prostu „duży most”.

To rekonstrukcja funkcji.

Dlatego właśnie w tych przypadkach doświadczenie lekarza i technika jest tak ważne.
 

Pacjent nie kupuje CAD/CAM

To może zabrzmieć dziwnie w artykule o technologii CAD/CAM, ale uważam to za bardzo ważne.

Pacjent nie przychodzi po CAD/CAM.

Nie przychodzi po plik STL.

Nie przychodzi po frezowanie pięcioosiowe.

Nie przychodzi po druk 3D.

Pacjent przychodzi, bo:

nie może swobodnie jeść,

wstydzi się uśmiechać,

ma problem z protezą,

stracił zęby,

boi się dalszej utraty uzębienia,

chce znowu normalnie funkcjonować.

Technologia ma pomóc rozwiązać ten problem.

To wszystko.

I aż tyle.

Dla mnie dobra technologia jest często niewidoczna.

Pacjent nie musi rozumieć każdej maszyny, która uczestniczyła w jego leczeniu.

Powinien natomiast czuć, że jego odbudowa została przygotowana indywidualnie.

Że ktoś o niej myślał.

Że ktoś zaplanował jej funkcję.

Że zespół lekarza i technika patrzył dalej niż na dzień oddania pracy.
 

Co dla mnie oznacza nowoczesna protetyka?

Nie oznacza gabinetu pełnego ekranów.

Nie oznacza używania każdego nowego urządzenia tylko dlatego, że jest nowe.

Nowoczesna protetyka to możliwość połączenia:

doświadczenia klinicznego,

wiedzy technika,

diagnostyki,

danych cyfrowych,

precyzyjnego projektu,

odpowiedniego materiału,

kontrolowanego procesu produkcji.

Każdy z tych elementów sam w sobie jest niewystarczający.

Razem mogą stworzyć bardzo dobry system pracy.

A na końcu tego systemu jest człowiek.

Nie plik.

Nie implant.

Nie korona.

Człowiek, który ma znowu jeść, mówić i uśmiechać się bez myślenia o technologii, która mu to umożliwiła.
 

Dlaczego tak bardzo zależy mi na współpracy z dobrą pracownią?

Po wielu latach pracy wiem, że nie da się oddzielić dobrej implantologii od dobrej protetyki.

Mogę bardzo dobrze wykonać część chirurgiczną.

Ale pacjent ostatecznie żyje z odbudową.

To jej dotyka językiem.

Na niej gryzie.

Ją widzi w lustrze.

Ją pokazuje, kiedy się uśmiecha.

Dlatego sposób wykonania protetyki jest częścią odpowiedzialności za całe leczenie.

Potrzebuję technika, który nie wykonuje tylko zlecenia.

Potrzebuję partnera, który potrafi powiedzieć:

„Sprawdźmy to jeszcze raz”.

„Tutaj możemy poprawić kształt”.

„Tutaj potrzebujemy więcej miejsca”.

„Ten wariant będzie lepszy dla higieny”.

„Spójrzmy, jak zachowa się światło”.

Najlepsze efekty powstają w rozmowie.

Technologia sprawia, że ta rozmowa może być bardziej konkretna.
 

Podsumowanie

Cyfrowe pracownie protetyczne i technologie CAD/CAM zmieniły sposób, w jaki projektujemy i wykonujemy współczesne odbudowy.

Pozwalają tworzyć cyfrowe modele, analizować kształt przyszłych zębów, projektować kontakty i relacje zgryzowe, planować kształt odbudowy przy dziąśle oraz produkować elementy przy użyciu frezowania i druku 3D.

Mogą usprawniać przepływ informacji między gabinetem a laboratorium.

Pozwalają przechowywać i porównywać dane.

Ułatwiają projektowanie kolejnych etapów leczenia.

Dają dostęp do zaawansowanych materiałów i precyzyjnych metod produkcji.

Ale nie robią jednej rzeczy.

Nie podejmują odpowiedzialnej decyzji za człowieka.

Do tego nadal potrzebny jest lekarz.

Potrzebny jest technik.

Potrzebna jest rozmowa.

Doświadczenie.

Krytyczne myślenie.

I świadomość, że nie wykonujemy przedmiotu.

Odbudowujemy komuś część jego codziennego życia.

Moim zdaniem właśnie tak należy patrzeć na cyfrową protetykę.

Nie jak na fabrykę idealnych zębów.

Jak na niezwykle precyzyjne narzędzie, które w rękach doświadczonego zespołu pozwala przygotowywać odbudowy lepiej dopasowane do konkretnego pacjenta.

Bo technologia może zaprojektować powierzchnię z dokładnością do najmniejszego detalu.

Ale dopiero człowiek potrafi odpowiedzieć na najważniejsze pytanie:

dla kogo właściwie tę odbudowę tworzymy?

Powrót do listy artykułów --->

Powrót do strony głównej --->

Znajdź nas na:

PON. - PT. 8:00 - 18:00

+48 605 057 097

Zadzwoń do nas

ZOBACZ NA MAPIE -->

Bastionowa 2

94-247 Łódź

IMPLANTOLOGIA NOWEJ GENERACJI

>  O projekcie Zemby.pl

>  Ekspert

>  Technologie

>  Kontakt

>  Dojazd 

>  Umów konsultację

KLINIKA

>  Historia Pana Tomasza

>  Historia Pani Katarzyny

>  Historia Pana Marka

>  Historia Pani Anny

>  Wszystkie transformacje

HISTORIE PACJENTÓW

>  Wszystkie artykuły

>  Filmy edukacyjne

>  Najczęstsze pytania

>  Kompendium implantologii

>  Słownik pojęć

CENTRUM WIEDZY

>  Implanty zębowe

>  Osseointegracja

>  Korony na implantach

>  Braki zębowe

>  Diagnostyka 3D

> Cyfrowe planowanie

>  Szablony chirurgiczne

IMPLANTOLOGIA

Nie przegap nowych materiałów,

Otrzymuj informacje o implantologii, nowych filmach oraz historiach Pacjentów!