Skaner wewnątrzustny – komfortowe skanowanie 3D

Dla wielu pacjentów jednym z najmniej lubianych etapów leczenia stomatologicznego był przez lata wycisk.

Łyżka.

Masa wyciskowa.

Uczucie wypełnienia jamy ustnej.

Konieczność pozostania przez pewien czas bez ruchu.

Odruch wymiotny.

Napięcie.

Pytanie zadawane wzrokiem:

„Jeszcze długo?”

Dzisiaj w wielu sytuacjach możemy podejść do tego zupełnie inaczej.

Do jamy ustnej wprowadzamy niewielką końcówkę skanera i przesuwamy ją nad powierzchniami zębów oraz dziąseł.

Na ekranie niemal od razu zaczyna powstawać przestrzenny, cyfrowy model.

Pacjent widzi własne uzębienie w powiększeniu.

Lekarz może obracać obraz, sprawdzać go, oceniać, czy zarejestrowano wszystkie potrzebne obszary, a jeśli czegoś brakuje — po prostu doskanować konkretny fragment.

Brzmi prosto.

I dla pacjenta rzeczywiście często jest proste.

Ale za tym pozornie łatwym ruchem skanera kryje się bardzo ciekawa technologia.

A przede wszystkim — umiejętność prawidłowego zebrania danych.

Bo skaner nie robi wycisku „sam”.

On rejestruje to, co potrafimy mu właściwie pokazać.

Skaner nie robi zdjęcia

To pierwsza rzecz, którą warto wyjaśnić.

Skanowanie wewnątrzustne nie polega na wykonaniu jednego zdjęcia całej jamy ustnej.

Skaner rejestruje kolejne fragmenty powierzchni.

Urządzenie zbiera ogromną liczbę informacji o kształcie obserwowanych struktur, a oprogramowanie łączy kolejne fragmenty w jeden model przestrzenny.

Mówiąc prościej:

skaner przesuwa się po jamie ustnej, a cyfrowy model buduje się stopniowo.

Ząb po zębie.

Powierzchnia po powierzchni.

Fragment po fragmencie.

Na ekranie wygląda to czasem niemal jak malowanie.

Przesuwamy końcówkę i kolejne obszary modelu zaczynają się pojawiać.

Ale jest tutaj pewna ważna różnica.

Jeżeli malarz pomyli się w jednym miejscu, błąd zostaje w tym miejscu.

W przypadku skanowania niedokładność na wcześniejszym etapie może mieć znaczenie również dla sposobu, w jaki kolejne fragmenty zostaną ze sobą połączone.

Dlatego sposób prowadzenia skanera nie jest przypadkowy.

Jak urządzenie „widzi” zęby?

Skanery wewnątrzustne wykorzystują technologie optyczne.

W zależności od urządzenia zasada działania może się różnić, ale cel jest podobny:

bardzo dokładnie zarejestrować geometrię powierzchni znajdującej się w jamie ustnej.

Urządzenie emituje światło i analizuje informacje powracające z obserwowanej powierzchni.

Na tej podstawie system tworzy przestrzenną reprezentację zębów i tkanek.

Niektóre urządzenia rejestrują również kolor i teksturę.

Dzięki temu cyfrowy model może przypominać prawdziwą jamę ustną znacznie bardziej niż tradycyjny gipsowy model.

Możemy zobaczyć:

kształt zębów,

granice uzupełnień,

powierzchnie żujące,

przestrzenie międzyzębowe,

kształt dziąseł,

relacje między zębami,

obszary przygotowane do leczenia protetycznego.

W implantologii możemy również cyfrowo zarejestrować położenie implantu.

Do tego potrzebujemy jednak dodatkowego elementu.

Nazywa się scanbody.

Wrócę do niego za chwilę.

Najważniejszym produktem skanera nie jest obraz. Są nim dane

To ważne rozróżnienie.

Pacjent patrzy na ekran i widzi bardzo efektowny model swoich zębów.

Lekarz patrzy na ten sam model i myśli:

czy dane są kompletne?

Czy uchwyciliśmy właściwy obszar?

Czy granice są czytelne?

Czy nie ma miejsc niezeskanowanych?

Czy zgryz został zarejestrowany prawidłowo?

Czy pozycja implantu została poprawnie odwzorowana?

Czy laboratorium otrzyma materiał, na podstawie którego będzie mogło pracować?

W cyfrowej stomatologii piękny obraz nie jest celem.

Celem jest wiarygodna informacja.

To różnica podobna do tej pomiędzy ładnym zdjęciem mapy a mapą, według której naprawdę trzeba dotrzeć do celu.

Może wyglądać pięknie.

Ale najważniejsze pytanie brzmi:

czy jest dokładna?

Jak wygląda skanowanie z perspektywy pacjenta?

Najczęściej bardzo spokojnie.

Pacjent siedzi na fotelu.

Lekarz lub odpowiednio przygotowany członek zespołu wprowadza do jamy ustnej końcówkę urządzenia.

Skaner przesuwa się kolejno nad zębami.

Nie trzeba wypełniać całej jamy ustnej masą wyciskową.

Nie trzeba czekać na związanie materiału.

Jeżeli w określonym miejscu brakuje informacji, możemy wrócić do tego obszaru.

Dla wielu pacjentów jest to szczególnie istotne.

Zwłaszcza dla osób:

z nasilonym odruchem wymiotnym,

które źle znoszą tradycyjne wyciski,

z silnym lękiem przed leczeniem,

mających trudność z długim pozostawaniem bez ruchu,

dla których tradycyjny wycisk był wcześniej bardzo nieprzyjemnym doświadczeniem.

Nie chcę jednak mówić, że każda osoba zawsze będzie uważała skanowanie za całkowicie komfortowe.

Końcówka nadal znajduje się w jamie ustnej.

Trzeba czasem odsunąć policzek lub język.

Trzeba dotrzeć do tylnych zębów.

Pacjent musi współpracować.

Ale charakter tej procedury jest inny.

Możemy robić przerwy.

Możemy zatrzymać skan.

Możemy poprawić tylko wybrany fragment.

Nie zawsze musimy zaczynać wszystko od początku.

I dla wielu osób ta różnica jest bardzo ważna.

Dlaczego droga, którą porusza się skaner, ma znaczenie?

Pacjent widzi, że przesuwam urządzenie po zębach.

Może mieć wrażenie, że kierunek nie ma większego znaczenia.

W rzeczywistości ma.

Skaner musi wiedzieć, w jaki sposób kolejny widziany obszar łączy się z poprzednim.

Oprogramowanie rozpoznaje charakterystyczne elementy powierzchni i dopasowuje kolejne fragmenty.

Dlatego skanowanie powinno odbywać się według odpowiedniej strategii.

Trzeba zachować:

ciągłość,

odpowiednią odległość końcówki,

właściwe tempo,

dobrą widoczność skanowanego obszaru,

kontrolę nad językiem, policzkami i śliną.

Różne systemy mogą mieć swoje zalecane strategie skanowania.

Doświadczony operator zna urządzenie, którym pracuje.

Wie, jak reaguje ono w określonych sytuacjach.

Wie, w których miejscach łatwo stracić orientację.

Wie, kiedy trzeba zwolnić.

Wie, kiedy wrócić do dobrze zarejestrowanej powierzchni i rozpocząć dalsze skanowanie właśnie z niej.

To trochę jak prowadzenie samochodu z bardzo dobrym systemem wspomagania.

Technologia pomaga.

Ale kierowca nadal musi wiedzieć, jak prowadzić.

Co oznaczają pojęcia „trueness” i „precision”?

W badaniach nad skanerami pojawiają się dwa ważne pojęcia.

Pierwsze to zgodność z rzeczywistością, nazywana często trueness.

Chodzi o to, jak blisko cyfrowy model znajduje się względem rzeczywistego kształtu skanowanego obiektu.

Drugie to powtarzalność, czyli precision.

Jeżeli wykonamy kilka skanów tego samego obszaru, pytamy:

jak bardzo są do siebie podobne?

To dwa różne pytania.

Urządzenie może być powtarzalne, ale systematycznie tworzyć określone odchylenie.

Może również w różnych próbach dawać nieco inne wyniki.

Pacjent oczywiście nie musi znać tych pojęć.

Ale lekarz powinien rozumieć różnicę.

Bo kiedy mówimy o „dokładnym skanerze”, trzeba wiedzieć, co właściwie mamy na myśli.

W implantoprotetyce, szczególnie przy większych odbudowach, te zagadnienia przestają być akademicką teorią.

Mogą mieć znaczenie dla dopasowania przyszłej konstrukcji.

Dlaczego krótki skan jest łatwiejszy niż bardzo długi?

Wyobraźmy sobie, że skanujemy jeden niewielki obszar.

Sąsiednie zęby tworzą charakterystyczny krajobraz.

Guzki.

Bruzdy.

Krawędzie.

Oprogramowanie ma wiele punktów odniesienia.

Teraz wyobraźmy sobie skan całego łuku.

Droga jest znacznie dłuższa.

System musi połączyć ze sobą bardzo wiele kolejnych fragmentów.

W przypadku pacjenta z własnymi zębami charakterystyczna geometria powierzchni pomaga w orientacji.

W przypadku dużych obszarów bezzębia sytuacja może być trudniejsza.

Powierzchnia dziąsła ma mniej jednoznacznych punktów orientacyjnych.

Jest również tkanką miękką.

Może poruszać się i zmieniać kształt pod wpływem napięcia policzka, języka czy śliny.

Dlatego nie należy patrzeć na skanowanie jak na jedną prostą procedurę.

Skan pojedynczej korony i cyfrowe odwzorowanie rozległej odbudowy implantologicznej to dwa zupełnie różne poziomy trudności.

Dobry lekarz musi znać możliwości swojego systemu.

Ale równie dobrze musi znać jego ograniczenia.

Najgorsze, co można zrobić z technologią? Uwierzyć, że nie może się pomylić

Bardzo lubię cyfrowe narzędzia.

Używam ich dlatego, że dają nam ogromne możliwości.

Ale nie wierzę w technologię bezkrytycznie.

Każdy system ma ograniczenia.

Skaner może stracić orientację.

Może niewłaściwie połączyć fragmenty.

Może nie zobaczyć powierzchni, której mu nie pokazaliśmy.

Może mieć trudność przy krwi, wilgoci, intensywnych refleksach lub niewłaściwym dostępie.

Może stworzyć model, który na pierwszy rzut oka wygląda bardzo efektownie, ale wymaga dokładnej kontroli.

Dlatego podczas skanowania patrzę nie tylko na to, czy cyfrowy łuk „wygląda ładnie”.

Sprawdzam jakość danych.

Powierzchnie.

Braki.

Artefakty.

Relację zgryzową.

Położenie elementów implantologicznych.

Technologia może być bardzo precyzyjna.

Ale trzeba wiedzieć, jak ją kontrolować.

Ślina, język i policzek — zwykłe rzeczy, które mają ogromne znaczenie

Laboratoryjny model nie ślini się.

Nie rusza językiem.

Nie oddycha.

Nie próbuje zamknąć ust.

Pacjent tak.

I właśnie dlatego dokładne skanowanie kliniczne jest czymś innym niż skanowanie modelu na stole.

W jamie ustnej musimy kontrolować rzeczy, które są całkowicie naturalne:

wilgoć,

ruch języka,

policzki,

wargi,

czasami krew,

ruchomość tkanek miękkich.

Jeżeli język zasłania skanowany obszar, urządzenie nie zobaczy tego, co znajduje się pod nim.

Jeżeli na powierzchni gromadzi się zbyt dużo płynu, może to utrudniać rejestrację.

Jeżeli tkanka porusza się w czasie skanowania, może pojawić się problem z jej wiernym odwzorowaniem.

To pokazuje coś, o czym często zapominamy w rozmowie o cyfryzacji.

Precyzyjna technologia nadal wymaga bardzo analogowej umiejętności:

dobrego przygotowania pola pracy.

Dlaczego dziąsło czasem trzeba odpowiednio przygotować przed skanem?

Jeżeli wykonujemy skan do określonej pracy protetycznej, granica preparacji lub ważne elementy powierzchni muszą być widoczne.

Skaner nie potrafi zobaczyć przez dziąsło.

Nie zgaduje, co znajduje się pod krwią.

Nie rekonstruuje wiarygodnie tego, czego nigdy nie widział.

Dlatego w odpowiednich sytuacjach trzeba przygotować tkanki, zapewnić dostęp i widoczność.

To może obejmować odpowiednie postępowanie z dziąsłem i kontrolę wilgoci.

Dla pacjenta cały proces może wyglądać bardzo cyfrowo.

Ale sukces nadal zależy od podstaw klinicznych.

Dobrej widoczności.

Spokojnej pracy.

Kontroli pola.

Dopiero wtedy technologia może pokazać swoje możliwości.

Scanbody — jak skaner dowiaduje się, gdzie znajduje się implant?

Implant znajduje się pod dziąsłem.

Skaner optyczny nie widzi przez tkanki.

Jak więc może przekazać do laboratorium dokładną informację o jego położeniu?

Do tego służy scanbody.

Jest to specjalny element o ściśle określonej geometrii, który montujemy na implancie lub elemencie pośrednim, zależnie od systemu i planowanego rozwiązania.

Skaner rejestruje jego widoczną część.

Oprogramowanie rozpoznaje kształt scanbody i przypisuje mu właściwą geometrię z biblioteki cyfrowej.

Dzięki temu system otrzymuje informację:

gdzie znajduje się implant,

pod jakim kątem jest ustawiony,

jak jest obrócony,

w jakiej relacji pozostaje do zębów i innych implantów.

To niezwykle ciekawe.

Niewielki element wystający ponad dziąsło staje się cyfrowym posłańcem.

Przenosi informację z jamy ustnej do projektu protetycznego.

Ale warunek jest jeden.

Musi zostać prawidłowo osadzony i właściwie zeskanowany.

Scanbody też można zeskanować źle

Może to zabrzmieć dziwnie.

Przecież element jest fabrycznie wykonany i ma określony kształt.

Ale nadal trzeba go prawidłowo zarejestrować.

Znaczenie może mieć:

czy jest właściwie osadzony,

czy jego powierzchnia jest wystarczająco widoczna,

czy skan obejmuje odpowiednie obszary sąsiednie,

czy element nie jest zanieczyszczony,

czy jego geometria została poprawnie rozpoznana,

czy zastosowano właściwą bibliotekę cyfrową.

W przypadku kilku implantów problem staje się jeszcze bardziej złożony.

System musi poprawnie odtworzyć nie tylko pozycję każdego z nich, ale również ich wzajemne relacje przestrzenne.

Dlatego cyfrowy wycisk implantologiczny nie sprowadza się do wykonania efektownego skanu.

To procedura, którą trzeba rozumieć.

Zgryz — dwa dobre skany to jeszcze nie wszystko

Załóżmy, że mamy bardzo dobry skan szczęki.

Mamy również świetny skan żuchwy.

Czy możemy już wykonać zęby?

Brakuje jeszcze jednej bardzo ważnej informacji:

jak oba łuki ustawiają się względem siebie.

Trzeba zarejestrować zgryz.

Pacjent zamyka zęby w określonej pozycji, a skaner rejestruje fragmenty bocznych powierzchni.

Oprogramowanie wykorzystuje te dane, żeby połączyć górny i dolny model.

Na ekranie widzimy oba łuki ustawione wobec siebie.

To ważny etap.

Jeżeli relacja zostanie zarejestrowana nieprawidłowo, możemy mieć dwa świetne modele ustawione w złej pozycji względem siebie.

Znów widzimy podstawową zasadę cyfrowej stomatologii:

każdy etap może być bardzo dokładny, ale cały proces jest tak dobry, jak jakość informacji, które do niego wprowadzamy.

Kolorowy model — czy kolor służy tylko do efektu?

Nie.

Chociaż trzeba też powiedzieć, że kolor ze skanera nie zastępuje pełnej, profesjonalnej analizy koloru zęba.

Może jednak dostarczać dodatkowych informacji i bardzo pomagać w komunikacji.

Na kolorowym modelu łatwiej zobaczyć:

granice materiałów,

obszary dziąsła,

niektóre różnice powierzchni,

miejsca wymagające uwagi,

charakterystyczne cechy uzębienia.

Dla pacjenta jest również łatwiejszy do zrozumienia.

Model w jednym jednolitym kolorze jest techniczny.

Model przypominający rzeczywistą jamę ustną pozwala czasem dużo prościej pokazać problem.

A ja bardzo cenię technologie, które pomagają mi rozmawiać z pacjentem.

Nie tylko leczyć.

Również wyjaśniać.

Skanowanie jako narzędzie rozmowy

To jedna z rzeczy, które naprawdę zmieniły mój sposób patrzenia na cyfrową stomatologię.

Pacjent może zobaczyć własne zęby tak, jak nigdy wcześniej ich nie widział.

Możemy razem obejrzeć model.

Obrócić go.

Powiększyć.

Pokazać brak.

Przestrzeń.

Zużycie zębów.

Miejsce przyszłej odbudowy.

Układ zgryzu.

To zmienia rozmowę.

Nie mówię już wyłącznie:

„Proszę mi uwierzyć, tutaj jest problem”.

Mogę powiedzieć:

„Proszę spojrzeć”.

To jedno z najpotężniejszych zastosowań technologii.

Pacjent, który rozumie swoją sytuację, inaczej podejmuje decyzje.

Nie dlatego, że został przekonany.

Dlatego, że zobaczył i zrozumiał.

Czy skan jest zawsze lepszy od tradycyjnego wycisku?

Nie lubię słowa „zawsze”.

W medycynie zwykle jest podejrzane.

Skanowanie wewnątrzustne ma ogromne zalety.

Dla wielu pacjentów jest bardziej komfortowe.

Umożliwia natychmiastową kontrolę danych.

Pozwala poprawić określony fragment bez powtarzania całej procedury.

Ułatwia szybki przepływ informacji.

Integruje się z cyfrowym projektowaniem.

Ale istnieją sytuacje łatwiejsze i trudniejsze.

Istnieją krótkie rekonstrukcje i bardzo rozległe odbudowy.

Są pacjenci z własnymi zębami i pacjenci całkowicie bezzębni.

Są pojedyncze implanty i pełne łuki implantologiczne.

Nie w każdym z tych przypadków stopień trudności jest taki sam.

Dlatego technologię trzeba dobierać świadomie.

Dobra klinika cyfrowa nie jest miejscem, które mówi:

„wszystko robimy skanerem, ponieważ go kupiliśmy”.

To miejsce, które rozumie, gdzie cyfrowa metoda daje przewagę, jak ją kontrolować i kiedy trzeba zastosować dodatkowe metody weryfikacji.

Pełny łuk na implantach — najwyższy poziom trudności

To temat szczególnie ważny w implantologii.

Przy pojedynczym implancie skanujemy niewielki obszar.

Mamy dużo charakterystycznych punktów odniesienia.

Przy kilku implantach sytuacja robi się bardziej wymagająca.

Przy całkowicie bezzębnym łuku z wieloma implantami mówimy już o znacznie trudniejszym zadaniu pomiarowym.

Dlaczego?

Odległości są większe.

Pomiędzy poszczególnymi elementami może brakować charakterystycznych struktur.

Skan musi objąć długi obszar.

Kolejne fragmenty są ze sobą łączone.

Niewielkie odchylenia mogą się kumulować.

Dlatego właśnie w rozległej implantoprotetyce tak ważne są:

doświadczenie,

odpowiedni protokół,

właściwe elementy skanujące,

kontrola danych,

a czasami dodatkowe procedury weryfikacyjne lub inne technologie pomiarowe.

To jest obszar, w którym nie wolno zachwycić się wyłącznie ładnym modelem na ekranie.

Trzeba myśleć o matematyce przestrzeni.

O dopasowaniu konstrukcji.

O konsekwencjach nawet niewielkich odchyleń na dużej odległości.

Dlaczego rozległa konstrukcja musi być dokładnie dopasowana?

Wyobraźmy sobie konstrukcję opartą na kilku implantach.

Każdy implant znajduje się w określonej pozycji.

Praca protetyczna musi zostać połączona z nimi wszystkimi.

Nie chcemy sytuacji, w której konstrukcja nie pasuje i dopiero dokręcanie śrub ma wymusić jej właściwe położenie.

Chcemy dobrego, kontrolowanego dopasowania.

Właśnie dlatego jakość rejestracji pozycji implantów jest tak ważna.

Skan jest początkiem.

Później na jego podstawie projektujemy.

Następnie produkujemy.

Jeżeli początek zawiera istotny błąd, kolejne technologie mogą go zachować.

Co więcej:

mogą wykonać błędną konstrukcję z niezwykłą precyzją.

To paradoks cyfrowej technologii.

Im dokładniejsze mamy maszyny, tym ważniejsze staje się upewnienie, że przekazaliśmy im prawidłowe dane.

Czy można zeskanować za dużo?

To ciekawe pytanie.

Pacjent może pomyśleć:

im więcej danych, tym lepiej.

Nie zawsze.

W skanowaniu ważny jest cel.

Potrzebujemy pełnych i wystarczających danych.

Ale przypadkowe wielokrotne przejeżdżanie skanerem po tym samym obszarze nie musi automatycznie poprawiać rezultatu.

Najważniejsza jest poprawna strategia.

Czyste dane.

Kontrolowany przebieg.

Świadomość, które obszary są potrzebne.

Skanowanie nie jest nagrywaniem filmu z wakacji, gdzie można zebrać kilka godzin materiału i wybrać najlepsze fragmenty.

To pomiar.

A pomiar powinien być wykonany świadomie.

Co dzieje się z plikiem po skanowaniu?

Po zakończeniu skanowania powstaje cyfrowy model.

Może być następnie wykorzystany w dalszym procesie.

Do:

projektowania koron,

mostów,

prac tymczasowych,

większych odbudów,

analizy zgryzu,

planowania implantologicznego,

łączenia z innymi danymi cyfrowymi,

komunikacji z pracownią protetyczną.

W zależności od systemu i rodzaju danych wykorzystuje się różne formaty plików.

Pacjent nie musi znać ich nazw.

Dla mnie ważne jest coś innego.

Dane mogą podróżować.

Nie musimy przewozić tylko fizycznego modelu.

Informacja może trafić do odpowiedniego zespołu szybko.

Technik może ją otworzyć.

Ocenić.

Rozpocząć pracę.

Lekarz może konsultować projekt.

To zmienia współpracę.

Ale nadal nie zmienia najważniejszej zasady:

dobry rezultat wymaga dobrego zespołu.

Czy skaner może pomóc jeszcze przed implantacją?

Tak.

I to bardzo interesujące zastosowanie.

Cyfrowy model uzębienia można połączyć z innymi danymi wykorzystywanymi w planowaniu leczenia.

Skan pokazuje z dużą dokładnością powierzchnię zębów i tkanek dostępnych optycznie.

Tomografia pokazuje anatomię struktur znajdujących się głębiej, szczególnie kość i ważne struktury anatomiczne.

Kiedy odpowiednio łączymy te informacje, możemy spojrzeć na pacjenta z dwóch perspektyw.

Anatomicznej.

I protetycznej.

To pomaga planować leczenie nie tylko pod kątem miejsca w kości, ale również tego, gdzie ma ostatecznie znaleźć się ząb.

Nie będę tutaj powtarzał całego procesu cyfrowego planowania — temu poświęciliśmy osobny artykuł.

Chcę tylko podkreślić jedną rzecz:

skaner wewnątrzustny nie jest samotnym urządzeniem.

Jego największa wartość ujawnia się często wtedy, kiedy dane stają się częścią większego, dobrze zaplanowanego procesu.

Cyfrowy zapis sytuacji początkowej

Jest jeszcze jedna wartość, o której mówi się rzadziej.

Dokumentacja.

Skan wykonany na początku leczenia pozostaje cyfrowym zapisem określonego momentu.

Możemy do niego wrócić.

Porównać z kolejnymi etapami.

Ocenić zmiany.

Przeanalizować kształt wcześniejszej sytuacji.

W określonych zastosowaniach porównanie kolejnych modeli może dostarczać bardzo cennych informacji.

Dla mnie jest w tym coś niezwykle wartościowego.

Pamięć człowieka jest niedoskonała.

Zdjęcia pokazują tylko określony widok.

Cyfrowy model pozwala wrócić do trójwymiarowej sytuacji z konkretnego dnia.

To kolejny przykład technologii, która nie musi być spektakularna, żeby być naprawdę użyteczna.

Skanowanie przed ekstrakcją — zachowanie informacji o zębie

Czasami przed usunięciem zęba warto zachować cyfrową informację o jego kształcie i relacji do otoczenia.

Nie znaczy to, że później automatycznie kopiujemy stary ząb.

Być może jego kształt był nieprawidłowy.

Być może sytuacja po leczeniu będzie wymagała innego rozwiązania.

Ale wcześniejsze dane mogą być wartościowym punktem odniesienia.

W stomatologii cyfrowej informacja raz zebrana może uczestniczyć w kolejnych etapach leczenia.

To jest dla mnie jeden z ciekawszych aspektów cyfryzacji.

Nie chodzi tylko o zastąpienie masy wyciskowej kamerą.

Chodzi o budowanie cyfrowej historii pacjenta.

Profil wyłaniania — skanowanie tego, czego później prawie nikt nie zobaczy

W implantoprotetyce bardzo ważny jest obszar przejścia odbudowy przez tkanki miękkie.

To miejsce, w którym korona zaczyna wyłaniać się z dziąsła.

Jego kształt może mieć znaczenie dla estetyki i możliwości utrzymania higieny.

W określonych sytuacjach odpowiednio prowadzona odbudowa tymczasowa pomaga kształtować tkanki.

Później chcemy przekazać informację o uzyskanym kształcie do pracowni.

Skanowanie może być częścią tego procesu.

Trzeba jednak działać sprawnie i świadomie, ponieważ tkanki miękkie mogą zmieniać kształt po usunięciu elementu, który je podtrzymywał.

To doskonały przykład sytuacji, w której technologia spotyka się z biologią.

Nie wystarczy nacisnąć przycisku.

Trzeba rozumieć, co dzieje się z tkanką.

I wiedzieć, kiedy oraz w jaki sposób zebrać informację.

Czy sztuczna inteligencja może poprawić skan?

Nowoczesne systemy coraz częściej wykorzystują algorytmy, które pomagają w przetwarzaniu obrazu.

Mogą rozpoznawać określone elementy.

Odrzucać część niepożądanych danych.

Pomagać w tworzeniu modelu.

Wspierać analizę.

To fascynujący kierunek.

Ale mam wobec niego taką samą zasadę jak wobec całej technologii.

Pomoc — tak.

Bezwarunkowe zaufanie — nie.

Algorytm może wspierać pracę.

Ale lekarz musi kontrolować rezultat.

Cyfrowa stomatologia nie powinna polegać na oddawaniu odpowiedzialności programowi.

Powinna polegać na wykorzystaniu programu do pracy, którą człowiek potrafi ocenić.

Największa zaleta skanera? Pacjent może zobaczyć proces

Czasami przy technologii koncentrujemy się wyłącznie na dokładności.

Mikrometrach.

Punktach pomiarowych.

Algorytmach.

Dla pacjenta ogromnie ważne jest jednak coś bardziej ludzkiego.

Może uczestniczyć w swoim leczeniu.

Widzieć.

Pytać.

Rozumieć.

Kiedy pokazuję pacjentowi jego cyfrowy model, rozmowa staje się konkretna.

Nie rozmawiamy o anonimowym schemacie z internetu.

Patrzymy na jego zęby.

Jego braki.

Jego sytuację.

Możemy powiedzieć:

„Tutaj jesteśmy dzisiaj”.

A później:

„Tutaj chcemy dojść”.

Technologia staje się wtedy językiem komunikacji.

Moim zdaniem to bardzo ważne.

Bo dobre leczenie zaczyna się nie tylko od dobrej diagnozy.

Zaczyna się również od wspólnego zrozumienia problemu.

Skaner nie zastępuje dobrych rąk

Może dziwnie brzmi to przy urządzeniu, którego głównym zadaniem jest zastąpienie części tradycyjnych procedur.

Ale właśnie tak myślę.

Skaner wymaga ręki operatora.

Spokoju.

Powtarzalności.

Znajomości urządzenia.

Umiejętności pracy z pacjentem.

Kontroli pola.

Oceny wyniku.

To nie jest aparat fotograficzny, którym każdy zrobi równie dobre zdjęcie po naciśnięciu jednego przycisku.

W prostych przypadkach procedura może być bardzo łatwa.

W trudnych różnica między przypadkowym skanowaniem a świadomym skanowaniem staje się ogromna.

Technologia demokratyzuje pewne możliwości.

Ale doświadczenie nadal odróżnia używanie narzędzia od rozumienia narzędzia.

Dlaczego nie chcę zachwalać skanera jako „magicznej różdżki”?

Ponieważ pacjent zasługuje na prawdę.

Skaner wewnątrzustny jest znakomitym narzędziem.

Może zwiększyć komfort.

Może usprawnić pracę.

Może dać bardzo dokładne dane.

Może pomóc w komunikacji.

Może być częścią rozbudowanego cyfrowego procesu leczenia.

Ale nie rozwiązuje każdego problemu.

Nie zastąpi diagnozy.

Nie naprawi złego planu.

Nie ominie biologii.

Nie sprawi, że niedokładnie zebrane dane staną się prawidłowe.

Nie zamieni niedoświadczonego zespołu w doświadczony.

Właśnie dlatego tak bardzo wierzę w połączenie technologii i doświadczenia.

Nie wybieram jednego albo drugiego.

Potrzebujemy obu.

Co oznacza komfort w nowoczesnym leczeniu?

Nie oznacza tylko miękkiego fotela.

Ani ładnego wnętrza.

Dla mnie komfort oznacza również sposób prowadzenia całego procesu.

Czy pacjent wie, co się dzieje?

Czy rozumie kolejne etapy?

Czy może zobaczyć swoją sytuację?

Czy procedury są wykonywane w sposób możliwie spokojny?

Czy wykorzystujemy rozwiązania, które ograniczają niepotrzebny dyskomfort?

Czy możemy sprawnie poprawić brakujące dane bez niepotrzebnego powtarzania całego etapu?

Skaner wewnątrzustny bardzo dobrze wpisuje się w takie myślenie.

Technologia ma nie tylko poprawiać parametry techniczne.

Ma poprawiać doświadczenie człowieka.

Precyzja zaczyna się znacznie wcześniej niż w pracowni protetycznej

Możemy mieć doskonałe oprogramowanie CAD.

Najnowocześniejszą frezarkę.

Świetny materiał.

Bardzo dobrego technika.

Ale cały proces zaczyna się od informacji zebranej w jamie ustnej.

To jest punkt startowy.

Jeżeli dane są dobre, kolejne etapy mają solidną podstawę.

Jeżeli są niewłaściwe, każda następna technologia będzie pracowała na problemie, który powstał wcześniej.

Dlatego skanowanie traktuję bardzo poważnie.

Nie jak techniczną formalność.

Jak pierwszy etap tworzenia cyfrowej reprezentacji sytuacji pacjenta.

Na tej podstawie będą podejmowane kolejne decyzje.

Pacjent nie przychodzi do nas po skan

To zdanie pojawia się w całej naszej filozofii technologii i warto je powtórzyć.

Pacjent nie przychodzi po tomografię.

Nie przychodzi po planowanie 3D.

Nie przychodzi po szablon chirurgiczny.

Nie przychodzi po CAD/CAM.

I nie przychodzi po skan wewnątrzustny.

Przychodzi, ponieważ ma problem.

Brakuje mu zębów.

Nie może dobrze jeść.

Wstydzi się uśmiechać.

Nie czuje się pewnie.

Ma dość ruchomej protezy.

Boi się, co stanie się z jego uzębieniem za kilka lat.

Technologie są narzędziami, które mają pomóc nam rozwiązać ten problem.

Skaner jest jednym z nich.

Bardzo zaawansowanym.

Bardzo użytecznym.

Czasem znacznie przyjemniejszym dla pacjenta niż tradycyjna droga.

Ale jego wartość oceniam nie po tym, jak nowocześnie wygląda.

Tylko po tym, czy pomaga nam lepiej prowadzić konkretnego człowieka.

Dlaczego lubię pokazywać pacjentowi jego skan?

Bo pacjent widzi wtedy, że pracujemy nad jego konkretnym przypadkiem.

Nie nad „przypadkiem numer siedem”.

Jego zęby mają własny kształt.

Jego zgryz jest indywidualny.

Jego kość jest inna.

Jego oczekiwania są inne.

Jego historia jest inna.

Technologia cyfrowa, choć brzmi chłodno, może paradoksalnie pomóc w bardziej indywidualnym leczeniu.

Możemy przechowywać informacje dotyczące konkretnego pacjenta.

Porównywać.

Projektować.

Analizować.

Pokazywać.

Rozmawiać.

To właśnie jest kierunek nowoczesnej implantologii, który jest mi bliski.

Nie technologia zamiast człowieka.

Technologia pozwalająca lepiej zobaczyć człowieka.

Podsumowanie

Skaner wewnątrzustny pozwala cyfrowo odwzorować zęby, dziąsła, zgryz oraz — przy zastosowaniu odpowiednich elementów — pozycję implantów.

Dla wielu pacjentów oznacza bardziej komfortową alternatywę wobec tradycyjnych wycisków.

Dla lekarza daje możliwość natychmiastowej kontroli danych, uzupełnienia brakującego obszaru i szybkiego przekazania informacji do kolejnych etapów cyfrowego procesu.

Ale skanowanie nie jest automatycznym tworzeniem idealnego modelu.

Jego jakość zależy od:

właściwej techniki,

strategii skanowania,

kontroli wilgoci,

dostępu do skanowanego obszaru,

stabilności tkanek,

rodzaju przypadku,

zakresu skanowania,

doświadczenia operatora,

a w implantologii również od prawidłowego odwzorowania położenia implantów.

W prostych przypadkach cyfrowe skanowanie może wydawać się niemal banalne.

W bardzo rozległych przypadkach staje się zaawansowanym zadaniem pomiarowym.

I właśnie dlatego dobry skaner to za mało.

Potrzebny jest jeszcze ktoś, kto rozumie, co właściwie mierzy.

Kto potrafi ocenić wynik.

Kto wie, kiedy mu zaufać.

Kiedy sprawdzić.

Kiedy powtórzyć fragment.

I kiedy zastosować dodatkową kontrolę.

Nowoczesna implantologia nie polega na otaczaniu pacjenta urządzeniami.

Polega na tym, żeby każde urządzenie miało swoje miejsce i cel.

Skaner wewnątrzustny ma dla mnie bardzo konkretny cel.

Zebrać dokładną informację.

Zrobić to w sposób możliwie komfortowy dla pacjenta.

I przekazać tę informację dalej, aby kolejne etapy leczenia mogły zostać wykonane świadomie.

Bo każda precyzyjna odbudowa zaczyna się od chwili, w której ktoś musi dokładnie zobaczyć sytuację wyjściową.

A dzisiaj możemy ją nie tylko zobaczyć.

Możemy przenieść ją do cyfrowego świata i pracować nad nią wspólnie — lekarz, technik i pacjent.

To właśnie jest dla mnie prawdziwa wartość cyfrowego skanowania.

Skaner wewnątrzustny. Cyfrowe skanowanie dla maksymalnego komfortu i precyzji