IMPLANTOLOGIA

NOWEJ GENERACJI

Kiedy pacjent widzi niewielki, przezroczysty element wykonany specjalnie dla niego, może pomyśleć:

„To tylko kawałek tworzywa”.

Tymczasem za dobrze przygotowanym szablonem chirurgicznym stoi cały proces.

Tomografia.

Skan.

Analiza anatomii.

Projekt przyszłych zębów.

Wirtualne ustawienie implantów.

Ocena kości.

Sprawdzenie odległości.

Wybór kierunku.

Kontrola możliwości protetycznych.

Dopiero później powstaje fizyczny szablon, który podczas zabiegu pomaga przenieść wcześniej przygotowany plan do jamy ustnej pacjenta.

To właśnie jest najważniejsze.

Szablon chirurgiczny nie służy do tego, żeby technologia wykonała zabieg za lekarza.

Służy do tego, żeby bardzo precyzyjnie połączyć dwa światy:

planowanie i wykonanie.

Ekran komputera i rzeczywistą anatomię.

Projekt i zabieg.

W implantologii czasami kilka milimetrów decyduje o bardzo wielu rzeczach. O pozycji przyszłego zęba. O możliwości prawidłowego oczyszczania. O przebiegu pracy protetycznej. O odległości od ważnych struktur anatomicznych. O kierunku przenoszenia sił.

Dlatego tam, gdzie szablon chirurgiczny jest właściwie zaplanowany i rzeczywiście potrzebny, może stać się niezwykle wartościowym narzędziem.

Ale warto wiedzieć, czym naprawdę jest.

I czego nie należy od niego oczekiwać.
 

Czym właściwie jest szablon chirurgiczny?

Najprościej mówiąc, jest to indywidualnie zaprojektowana prowadnica, którą przygotowuje się dla konkretnego pacjenta i konkretnego planu leczenia.

Nie jest to gotowy produkt wyciągany z pudełka.

Nie ma jednego uniwersalnego szablonu dla wszystkich.

Powstaje na podstawie indywidualnych danych pacjenta.

Lekarz wcześniej planuje pozycję implantu w środowisku cyfrowym, a następnie przygotowywany jest szablon, który podczas zabiegu pomaga zachować zaplanowany:

• punkt wejścia,
• kierunek,
• kąt,
• a w systemach w pełni prowadzonych także głębokość pracy.
   

Można powiedzieć, że jest to rodzaj bardzo precyzyjnego połączenia między diagnostyką a chirurgią.

Plan został wykonany wcześniej.

Szablon pomaga go odtworzyć.

I właśnie słowo „pomaga” jest tutaj ważne.

Szablon jest narzędziem lekarza.

Nie jego zastępcą.
 

Od ekranu do jamy ustnej. Jak powstaje szablon?

Dobrze zaprojektowany szablon chirurgiczny nie zaczyna się w drukarce 3D.

Zaczyna się znacznie wcześniej.

Najpierw musimy zebrać odpowiednie dane.

W zależności od sytuacji klinicznej mogą to być między innymi:

• dane z tomografii CBCT,
• cyfrowy skan jamy ustnej,
• model uzębienia,
• informacje o zgryzie,
• projekt przyszłej odbudowy protetycznej.

Następnie dane zostają ze sobą połączone.

Obrazowo można powiedzieć, że lekarz nakłada na siebie kilka warstw informacji.

Jedna pokazuje kość i anatomię.

Druga pokazuje dokładny kształt zębów i dziąseł.

Kolejna może pokazywać miejsce, w którym powinien znaleźć się przyszły ząb.

Dopiero kiedy te informacje zostaną prawidłowo zestawione, zaczyna się właściwe planowanie.

To bardzo ważny moment.

Bo celem nie jest znalezienie miejsca, w którym uda się „wkręcić implant”.

Celem jest znalezienie takiej pozycji implantu, która będzie jednocześnie odpowiednia chirurgicznie i protetycznie.

Implant ma przecież później pracować.

Ma podtrzymywać koronę, most lub większą odbudowę.

Musi znajdować się w miejscu, które ma sens nie tylko dla chirurga, ale także dla przyszłego zęba.

Kiedy pozycja zostanie zaplanowana, powstaje projekt szablonu.

A później jego fizyczna wersja.

Dopiero wtedy mamy narzędzie gotowe do zabiegu.
 

Szablon zaczyna się od przyszłego zęba

To jest jedna z rzeczy, które warto bardzo mocno podkreślić.

Współczesne podejście do implantologii nie polega na tym, że najpierw umieszczamy implant tam, gdzie jest najłatwiej, a dopiero później zastanawiamy się, jak zrobić na nim ząb.

Kolejność powinna być odwrotna.

Najpierw myślimy o efekcie końcowym.

Gdzie ma znajdować się korona?

Jak ma wyglądać?

Jak będzie kontaktowała się z innymi zębami?

W jaki sposób będzie przenosiła siły?

Czy będzie możliwa do prawidłowego oczyszczania?

Jak ma wyglądać jej wyjście z dziąsła?

Dopiero później planujemy implant jako fundament tej odbudowy.

Szablon chirurgiczny może pomóc przenieść ten sposób myślenia na zabieg.

Dlatego nie postrzegam szablonu jako kawałka tworzywa.

Widzę w nim ostatni etap przygotowania, które zaczęło się dużo wcześniej.
 

Czy każdy szablon chirurgiczny działa tak samo?

Nie.

I warto to wyjaśnić, ponieważ określenie „zabieg z szablonem” może oznaczać różne sposoby postępowania.

Istnieją systemy, w których szablon prowadzi tylko początkową część przygotowania miejsca pod implant.

Istnieją rozwiązania częściowo prowadzone.

Istnieją też procedury w pełni prowadzone, w których kolejne etapy przygotowania łoża oraz wprowadzenie implantu odbywają się z wykorzystaniem systemu prowadzącego.

Różnica jest istotna.

Im więcej etapów jest kontrolowanych przez zaplanowany system prowadzenia, tym większa jest możliwość zachowania zgodności z planem cyfrowym.

Ale zawsze trzeba pamiętać, że wybór techniki zależy od konkretnego przypadku.

Nie chodzi o to, żeby najbardziej zaawansowaną procedurę stosować u każdego pacjenta.

Chodzi o to, żeby zastosować rozwiązanie odpowiednie.

Technologia powinna rozwiązywać problem.

Nie tworzyć wrażenie nowoczesności.
 

Na czym opiera się szablon?

To kolejny bardzo techniczny szczegół, który ma ogromne znaczenie dla dokładności.

Szablon musi być stabilny.

Jeśli podczas zabiegu przesuwa się, ugina albo nie zajmuje dokładnie tej samej pozycji, dla której został zaprojektowany, cały sens prowadzenia zostaje osłabiony.

W zależności od sytuacji szablon może opierać się na:

Zębach

W przypadku pacjenta, który ma własne zęby w pobliżu planowanego zabiegu, szablon może być podparty na ich powierzchni.

Daje to zwykle bardzo wyraźny sposób pozycjonowania.

Szablon powinien wejść w jedno konkretne miejsce i stabilnie się w nim utrzymywać.

Błonie śluzowej

U pacjentów bezzębnych szablon może być podparty na tkankach miękkich.

To wymaga szczególnej uwagi, ponieważ tkanki miękkie mają pewną podatność na ucisk.

Dlatego bardzo ważne może być właściwe ustabilizowanie prowadnicy.

Kości

W określonych sytuacjach stosuje się również szablony podparte na kości.

Każde z tych rozwiązań ma swoje wskazania, możliwości i ograniczenia.

Dlatego samo zdanie „zrobimy szablon” mówi niewiele.

Najważniejsze pytanie brzmi:

jaki szablon?

dla jakiego przypadku?

na jakiej podstawie zaprojektowany?

w jaki sposób stabilizowany?

i do czego dokładnie ma służyć?

W implantologii szczegół często jest ważniejszy niż nazwa technologii.
 

Tuleja prowadząca — mały element o dużym znaczeniu

W wielu systemach chirurgii szablonowej znajduje się specjalna tuleja lub kanał prowadzący.

To przez ten element przeprowadzane jest instrumentarium.

Jego zadaniem jest ograniczenie ruchu narzędzia i utrzymanie zaplanowanego kierunku.

Dla pacjenta może być to niewielki element całej konstrukcji.

Z technicznego punktu widzenia jest jednak bardzo ważny.

Znaczenie mają między innymi:

• jego pozycja,
• średnica,
• wysokość,
• odległość od kości,
• zgodność z zestawem chirurgicznym,
• dostęp dla instrumentarium.
   

W cyfrowym projekcie wszystko może wyglądać idealnie.

Ale później ten projekt trzeba przenieść do realnego świata.

Pacjent musi mieć możliwość odpowiedniego otwarcia ust.

Wiertło musi dotrzeć do zaplanowanego miejsca.

Lekarz musi mieć dostęp.

System musi być stabilny.

Dlatego dobre planowanie szablonu jest czymś więcej niż postawieniem kilku implantów na ekranie.

To myślenie o całym zabiegu.
 

Czy szablon daje stuprocentową dokładność?

Nie.

I chcę powiedzieć to bardzo wyraźnie.

W medycynie słowa takie jak „idealnie”, „zawsze” i „bezbłędnie” powinny być używane bardzo ostrożnie.

Szablony chirurgiczne pozwalają pracować z dużą dokładnością, ale nie eliminują wszystkich możliwych odchyleń.

Dlaczego?

Ponieważ cały proces składa się z wielu etapów.

Najpierw wykonujemy badanie.

Później skan.

Następnie łączymy dane.

Planujemy implant.

Projektujemy szablon.

Produkujemy go.

Sprawdzamy jego dopasowanie.

Zakładamy go podczas zabiegu.

Pracujemy przez system prowadzący.

Na każdym z tych etapów mogą pojawić się niewielkie niedokładności.

Nazywamy to czasem łańcuchem błędów lub kumulacją odchyleń.

Dlatego doświadczony implantolog nie myśli:

„Mam szablon, więc już nic nie muszę kontrolować”.

Myśli dokładnie odwrotnie:

„Mam bardzo dobre narzędzie, ale nadal muszę rozumieć anatomię, kontrolować jego pozycję i zachować kliniczną ostrożność”.

Technologia powinna zwiększać kontrolę.

Nie usypiać czujności.
 

Największy błąd? Zaufać urządzeniu bardziej niż własnej wiedzy

Często powtarzam, że nowoczesna technologia jest doskonałym partnerem dla doświadczenia.

Ale słabym zamiennikiem doświadczenia.

Szablon może prowadzić wiertło.

Nie oceni jednak w trakcie zabiegu biologii tkanek.

Nie zastąpi rozumienia kości.

Nie podejmie za lekarza decyzji, kiedy należy zmienić plan.

Nie poczuje stabilności implantu.

Nie spojrzy na pacjenta jako na całość.

Dlatego chirurgia szablonowa w rękach doświadczonego lekarza jest czymś zupełnie innym niż przekonanie, że prowadnica pozwala każdemu wykonać skomplikowany zabieg.

Ja patrzę na szablon jak na bardzo precyzyjne narzędzie.

Ale odpowiedzialność nadal pozostaje po stronie lekarza.

I dobrze, że tak jest.
 

Dlaczego dopasowanie szablonu jest tak ważne?

Wyobraźmy sobie nawigację samochodową.

Może mieć idealnie wyznaczoną trasę.

Ale jeżeli urządzenie źle określi naszą pozycję początkową, cały dalszy przebieg będzie oparty na błędnym punkcie startowym.

Podobnie jest z szablonem.

Możemy mieć świetny plan cyfrowy.

Możemy idealnie zaprojektować pozycję implantu.

Ale jeśli szablon nie znajduje się dokładnie tam, gdzie powinien, pojawia się problem.

Dlatego przed rozpoczęciem właściwej pracy trzeba ocenić jego:

• dopasowanie,
• stabilność,
• sposób osadzenia,
• dostęp chirurgiczny.

W rozległych przypadkach może być również potrzebna dodatkowa stabilizacja.

To są rzeczy niewidoczne na reklamowych zdjęciach technologii.

Ale właśnie takie szczegóły odróżniają technologię używaną odpowiedzialnie od technologii używanej wyłącznie efektownie.
 

Po co aż taka dokładność?

Pacjent może zapytać:

„Skoro implant i tak znajduje się pod dziąsłem, to dlaczego jego pozycja musi być tak dokładna?”

To bardzo dobre pytanie.

Implant jest fundamentem.

A pozycja fundamentu wpływa na to, co można później na nim zbudować.

Znaczenie może mieć:

• odległość od sąsiedniego zęba,
• odległość od kolejnego implantu,
• ilość kości wokół implantu,
• kierunek osi implantu,
• położenie względem przyszłej korony,
• miejsce, w którym praca protetyczna przechodzi przez dziąsło,
• możliwość prawidłowego oczyszczania,
• rozkład obciążeń.
   

Czasem implant może być biologicznie zintegrowany, ale jego niekorzystna pozycja bardzo utrudnia wykonanie dobrej odbudowy.

Dlatego precyzja nie jest obsesją lekarza.

Ma praktyczne znaczenie.

Dla chirurgii.

Dla protetyki.

I dla późniejszego codziennego życia pacjenta.
 

Jeden implant i kilka implantów to dwa różne światy

Przy pojedynczym braku zęba szablon może pomagać kontrolować pozycję jednego implantu.

W przypadku większych odbudów sytuacja staje się znacznie bardziej złożona.

Nie chodzi już tylko o jeden punkt.

Trzeba myśleć o całym układzie.

O wzajemnym ustawieniu implantów.

O ich rozstawieniu.

O równoległości tam, gdzie jest potrzebna.

O konstrukcji przyszłej pracy.

O sposobie przenoszenia sił.

O dostępnej kości.

O tym, jak zaplanować leczenie, żeby finalna odbudowa była funkcjonalna i możliwie prosta w utrzymaniu.

W takich sytuacjach cyfrowe planowanie i chirurgia prowadzona mogą mieć szczególnie dużą wartość.

Bo pomagają uporządkować bardzo złożony problem.

Jednak znów:

bardziej skomplikowany przypadek nie oznacza automatycznie, że technologia wykona całą pracę.

Wręcz przeciwnie.

Im bardziej skomplikowane leczenie, tym większe znaczenie ma doświadczenie człowieka, który tej technologii używa.
 

Czy szablon oznacza zabieg bez cięcia?

Nie zawsze.

Warto o tym powiedzieć, ponieważ wokół chirurgii prowadzonej narosło wiele uproszczeń.

Szablon chirurgiczny nie jest synonimem zabiegu bezpłatowego.

W niektórych przypadkach, przy odpowiednich warunkach, możliwe jest postępowanie małoinwazyjne.

W innych sytuacjach lekarz potrzebuje bezpośredniego dostępu i widoczności pola zabiegowego.

Decyzję podejmuje się na podstawie warunków klinicznych, a nie hasła marketingowego.

Czasami najmniejsza ingerencja jest najlepszym rozwiązaniem.

A czasami odpowiedzialność oznacza, że trzeba odsłonić pole operacyjne i wykonać zabieg w sposób bardziej klasyczny.

Nie ma jednej techniki dobrej dla wszystkich.

Jest pacjent.

Jest jego anatomia.

Jest konkretny problem.

I do tego dobieramy sposób leczenia.
 

Czy zabieg z szablonem jest krótszy?

Może być bardziej uporządkowany i sprawny, ponieważ wiele decyzji zostało podjętych przed rozpoczęciem zabiegu.

Ale nie obiecywałbym każdemu pacjentowi, że zabieg zawsze będzie krótszy.

Czas zabiegu zależy od bardzo wielu czynników.

Znacznie ważniejsze jest dla mnie coś innego:

przed rozpoczęciem pracy dokładnie wiem, do czego dążę.

Mam plan.

Znam anatomię.

Znam pozycję, którą chcę osiągnąć.

Sprawdziłem relację implantu do przyszłej odbudowy.

Szablon może pomóc konsekwentnie realizować ten plan.

I właśnie ta przewidywalność procesu jest dla mnie najbardziej wartościowa.

Nie chodzi o bicie rekordów szybkości.

Pacjent nie potrzebuje najszybszego lekarza.

Potrzebuje lekarza, który wie, co robi.
 

A co z chłodzeniem podczas pracy?

To mniej efektowny temat, ale technicznie bardzo ważny.

Podczas przygotowania miejsca pod implant narzędzia pracują w kości.

Kontrola temperatury i prawidłowe chłodzenie są istotnymi elementami procedury chirurgicznej.

Przy pracy z szablonem system prowadzący częściowo ogranicza dostęp do pola zabiegowego, dlatego chirurg musi świadomie kontrolować sposób pracy, instrumentarium i chłodzenie zgodnie z protokołem konkretnego systemu.

To dobry przykład pokazujący, że technologia nie sprowadza się do „założenia szablonu”.

Trzeba rozumieć sposób jego działania.

Trzeba znać system.

Trzeba kontrolować przebieg pracy.

Precyzja to nie tylko trafienie w odpowiednie miejsce.

To również właściwa technika wykonywania każdego etapu.
 

Ograniczenie, o którym pacjenci rzadko myślą: otwieranie ust

Na ekranie komputera możemy zaplanować piękny zabieg.

Później jednak spotykamy realnego człowieka.

A realny człowiek ma swoją anatomię.

Może mieć ograniczone otwieranie ust.

Może mieć trudny dostęp do tylnego odcinka jamy ustnej.

Instrumentarium ma konkretną długość.

Szablon ma określoną wysokość.

Elementy prowadzące zajmują miejsce.

Dlatego dobry plan musi być możliwy do wykonania nie tylko cyfrowo, ale również fizycznie.

To kolejna rzecz, którą ocenia doświadczenie.

Komputer może powiedzieć:

„tutaj można zaplanować implant”.

Lekarz musi jeszcze odpowiedzieć:

„czy jestem w stanie bezpiecznie wykonać ten zabieg w warunkach tego konkretnego pacjenta?”

Te dwa pytania nie zawsze są tym samym.
 

Czy szablon chirurgiczny jest potrzebny każdemu?

Nie.

I mówię to jako implantolog, który bardzo ceni nowoczesną technologię.

Nie używam technologii dlatego, że ją mam.

Używam jej wtedy, kiedy daje realną wartość.

Są przypadki, w których szablon jest niezwykle pomocny.

Są takie, w których może zwiększyć przewidywalność postępowania.

Są rozległe odbudowy, w których możliwość przeniesienia planu na zabieg ma ogromne znaczenie.

Są też sytuacje prostsze, w których doświadczony chirurg może przeprowadzić zabieg bez szablonu.

Nie widzę w tym żadnej sprzeczności.

Nowoczesność nie polega na używaniu wszystkiego zawsze.

Polega na umiejętności wyboru.

Dobry lekarz powinien znać zarówno możliwości technologii, jak i jej ograniczenia.
 

Szablon w implantologii jednofazowej

W implantologii jednofazowej często zależy nam na czymś bardzo konkretnym:

na dobrym wykorzystaniu istniejących warunków anatomicznych,

na uzyskaniu odpowiedniej stabilności,

na właściwym rozmieszczeniu implantów,

na możliwości sprawnego przejścia do kolejnego etapu odbudowy.

W takich sytuacjach dokładne planowanie pozycji może mieć bardzo duże znaczenie.

Jednocześnie nie wolno zapominać, że o ostatecznym postępowaniu decyduje sytuacja kliniczna.

Plan cyfrowy jest bardzo ważny.

Szablon jest bardzo użyteczny.

Ale podczas zabiegu nadal oceniamy rzeczywistość.

Kość pacjenta.

Stabilność.

Warunki biologiczne.

Reakcję tkanek.

To jest właśnie połączenie, w które wierzę:

technologia przygotowuje nas do działania,

a doświadczenie pozwala podejmować właściwe decyzje.
 

Co pacjent odczuwa podczas takiego leczenia?

Pacjent nie musi znać formatów plików, parametrów tulei ani sposobów superpozycji cyfrowych danych.

To zadanie lekarza.

Pacjent powinien natomiast czuć coś innego.

Że jego leczenie zostało zaplanowane indywidualnie.

Że przed zabiegiem ktoś poświęcił czas na analizę.

Że decyzja o pozycji implantu nie została podjęta przypadkowo.

Że przyszły efekt był brany pod uwagę od samego początku.

Że technologia służy jego leczeniu, a nie odwrotnie.

Dla mnie właśnie to jest największą wartością nowoczesnej implantologii.

Nie efektowny ekran.

Nie drukarka 3D.

Nie samo słowo „cyfrowy”.

Tylko możliwość przygotowania leczenia z bardzo dużą dokładnością i świadomością celu.
 

Najpierw plan. Potem narzędzie. Na końcu odpowiedzialna decyzja lekarza

Można mieć najlepszą tomografię.

Można mieć doskonały skan.

Można przygotować bardzo dokładny projekt.

Można wydrukować świetny szablon.

Ale nadal trzeba wiedzieć, co się chce osiągnąć.

Technologia nie naprawia złego planu.

Może za to bardzo dokładnie pomóc go zrealizować.

Dlatego kolejność jest tak ważna.

Najpierw diagnoza.

Później rozmowa z pacjentem.

Następnie plan odbudowy.

Plan pozycji implantów.

Ocena możliwości chirurgicznych.

Dopiero później projekt szablonu.

A na końcu zabieg.

To logiczny ciąg decyzji.

Nie pokaz technologii.
 

Dlaczego tak bardzo wierzę w precyzję?

Przez lata pracy w implantologii człowiek uczy się jednej bardzo ważnej rzeczy.

Każdy pacjent jest inny.

Możemy znać techniki.

Możemy mieć tysiące wykonanych procedur.

Możemy pracować każdego dnia.

Ale anatomia pacjenta zawsze zasługuje na indywidualne podejście.

Doświadczenie nie polega na tym, że po latach wszystko robi się automatycznie.

Moim zdaniem jest odwrotnie.

Im więcej człowiek widział, tym bardziej rozumie znaczenie dobrego przygotowania.

Wie, gdzie mogą pojawić się trudności.

Wie, że na obrazach trzeba szukać nie tylko potwierdzenia własnego pomysłu, ale też powodów, dla których trzeba go zmienić.

Wie, że precyzja nie jest wartością samą w sobie.

Ma służyć pacjentowi.

Jego bezpieczeństwu.

Jego przyszłej odbudowie.

Jego możliwości normalnego jedzenia.

Jego komfortowi.

Jego spokojowi na wiele kolejnych lat.
 

Szablon chirurgiczny nie jest bohaterem tego leczenia

Choć ten artykuł jest poświęcony technologii, na końcu chcę powiedzieć coś bardzo ważnego.

Szablon nie jest bohaterem leczenia.

Pacjent jest.

Technologia ma pomóc lekarzowi zrobić dla tego pacjenta coś możliwie dobrze.

Ma pozwolić lepiej przygotować zabieg.

Dokładniej przenieść plan.

Kontrolować kierunek pracy.

Połączyć chirurgię z przyszłą protetyką.

Ale pacjent nie przychodzi do gabinetu po szablon.

Przychodzi po rozwiązanie swojego problemu.

Chce znowu jeść.

Uśmiechać się.

Rozmawiać bez skrępowania.

Przestać myśleć o brakujących zębach.

Technologia jest tylko drogą.

Bardzo zaawansowaną.

Bardzo wartościową.

Czasem niezwykle precyzyjną.

Ale nadal drogą do czegoś znacznie bardziej ludzkiego.
 

Podsumowanie

Szablon chirurgiczny to indywidualnie przygotowane narzędzie, które pomaga przenieść cyfrowy plan leczenia do rzeczywistego zabiegu.

Może prowadzić instrumentarium zgodnie z wcześniej określoną pozycją implantu i pomagać zachować zaplanowany kierunek oraz położenie.

Jego skuteczność zależy jednak od całego procesu:

od dobrej diagnostyki,

dokładnego skanu,

prawidłowego połączenia danych,

dobrego planu,

właściwego projektu,

dokładnej produkcji,

stabilnego osadzenia

i odpowiedzialnej pracy lekarza.

Sam szablon nie czyni zabiegu dobrym.

Dobry plan, właściwe wskazania, technologia i doświadczenie lekarza mogą natomiast stworzyć razem coś bardzo wartościowego.

Precyzyjnie przygotowaną drogę od problemu pacjenta do jego rozwiązania.

I właśnie tak rozumiem rolę technologii w implantologii.

Nie jako zastępstwo dla człowieka.

Jako narzędzie w rękach człowieka, który wie, dokąd chce prowadzić swojego pacjenta.

Powrót do listy artykułów --->

Powrót do strony głównej --->

Znajdź nas na:

PON. - PT. 8:00 - 18:00

+48 605 057 097

Zadzwoń do nas

ZOBACZ NA MAPIE -->

Bastionowa 2

94-247 Łódź

IMPLANTOLOGIA NOWEJ GENERACJI

>  O projekcie Zemby.pl

>  Ekspert

>  Technologie

>  Kontakt

>  Dojazd 

>  Umów konsultację

KLINIKA

>  Historia Pana Tomasza

>  Historia Pani Katarzyny

>  Historia Pana Marka

>  Historia Pani Anny

>  Wszystkie transformacje

HISTORIE PACJENTÓW

>  Wszystkie artykuły

>  Filmy edukacyjne

>  Najczęstsze pytania

>  Kompendium implantologii

>  Słownik pojęć

CENTRUM WIEDZY

>  Implanty zębowe

>  Osseointegracja

>  Korony na implantach

>  Braki zębowe

>  Diagnostyka 3D

> Cyfrowe planowanie

>  Szablony chirurgiczne

IMPLANTOLOGIA

Nie przegap nowych materiałów,

Otrzymuj informacje o implantologii, nowych filmach oraz historiach Pacjentów!